"Wij zouden eens een hele nacht met elkaar moeten praten, jongen, jij en ik. Over van alles.", zegt vader tot twee keer toe tegen zijn teruggekeerde zoon John. Van dat praten komt niet veel terecht. Hoewel, gepraat wordt er genoeg in het toneelstuk Stilte (1986) van Lars Norén. Alleen is het eerder een 'praten tegen' dan een 'praten met'. In de jaren tachtig schreef Norén het ene na het andere deels autobiografische toneelstuk waarin families (of geliefden) elkaar te midden van de lege drankflessen geestelijk binnenste buiten keerden, voorzien van een flinke scheut Freudiaanse psychologie. In Stilte wordt een genadeloos zwart portret geschetst van zo'n familie: de vader is een zware alcoholist, moeder heeft net te horen gekregen dat ze nog hooguit drie maanden te leven heeft, zoon John komt terug uit een psychiatrische inrichting en Ingemar, de andere zoon, probeert als enige 'een gewoon, normaal' leven te leiden. Dan is er nog de huishoudster Martha die zorgt en zwoegt en ploetert. In het familiehotel komen nauwelijks nog gasten en een faillissement dreigt.

Verbaal zijn de stukken van Norén sterk en ondanks de zwartgalligheid is de tekst ook af en toe geestig. Hoewel er veel wordt gepraat, speelt stilte een prominente rol: vaak wordt er tussen de zinnen door net zoveel gezegd. Schuldgevoelens, woede, verbittering en een overmaat aan angst vormen een tamelijk fatale cocktail.

Olivier Diepenhorst, een van de vaste regisseurs van Toneelschuur Producties, heeft kennelijk een voorkeur voor het zwaardere werk. Vorig jaar maakte hij Ashes to Ashes, in 2013 ontving hij de ITs Ton Lutz Award voor Berenice. Mede dankzij de voortreffelijke acteurs is Stilte een mooie voorstelling geworden. Hein van der Heijden speelt virtuoos de alcoholische vader die steeds verder afzakt in een moeras van troebele gedachten: af en toe weerzinwekkend, maar soms ook broos en benaderbaar. Heel af en toe is er even sprake van toenadering, bijna zou dat goede gesprek tussen vader en zoon kunnen plaatsvinden. Maar altijd komt er iets tussen of begrijpen mensen elkaar verkeerd. Tamar van den Dop is mooi als de gevoelige Lena die terugdeinst voor de destructie om haar heen, maar ook haar rol opeist als het gaat om het onvermogen tot communicatie. Sander Plukaard is sterk als zoon John die wanhopig probeert om problemen op te lossen, waardoor alles alleen maar escaleert. Stilte is een donkere voorstelling, die eindigt met een heel klein beetje hoop.