De entree is superlullig. Letterlijk want het lijkt een enorme fallus, waarop de vliegtuigtechnicus komt aangereden. Hij bromt stoer rondjes tussen het kantoor links en een platform met windmachines aan de andere kant. De titel van de voorstelling Rampentraining voor Stewardessengeeft letterlijk aan wat er gaat gebeuren: tussen kantoor en platform vindt een training plaats voor een nieuwe stoet stewardessen. Een voor een druppelen de elf dames binnen: keurige zwarte pumps, een blauw KLM-mantelpak en een zwart, soepel rijdend rolkoffertje. Superefficiënt en voorzien van de juiste glimlach zijn ze: beheerst en tot in de puntjes van het opgestoken haar verzorgd.

In Rampentraining voor stewardessenkrijgen ze een opfriscursus. Dat begint voorzichtig, met het werken aan de juiste glimlach en de montere uitstraling, maar loopt steeds meer uit de hand. Ze worden steeds zwaarder op de proef gesteld in allerlei rampensimulaties met veel knallen, rook en een trillende vloer. Dat loopt volledig uit de hand. Sommige dames schieten in de hysterie, anderen storten zich op de mannelijke poppen die als passagiers fungeren.

Het idee achter de voorstelling is leuk, maar het is jammer dat het zo weinig wordt uitgewerkt. Halverwege wordt een vrouw geïntroduceerd die levendig vertelt over haar bijna-doodervaring. Haar verhaal zou de voorstelling enige diepgang kunnen geven of in elk geval voor een dramatische lijn zorgen, maar eigenlijk gebeurt daar te weinig mee. De voorstelling blijft steken in een paar mooie beelden, grappige en soms hilarische situaties, fraai begeleid door zang en muziek. Goed gespeeld, hoewel de individuele speelsters door het imposante aantal eigenlijk te weinig tot hun recht komen. In haar beste voorstellingen raakt Golden Palace met een minimum aan tekst en een maximum aan fysieke handeling aan de grote thema`s van het leven en het theater: liefde, eenzaamheid en macht. Hoe absurder de voorstelling, des te herkenbaarder, geestiger en ontroerender wordt het dan. In Rampentraining voor stewardessenwordt die onderliggende laag niet bereikt, het blijft allemaal aan de oppervlakte. De voorstelling blijft hangen in de geestige discrepantie tussen chaos en orde. Grappig om te zien, maar met een beetje flauwe nasmaak.