Het Haarlems publiek laat zich van haar beste kant horen. Uit volle borst zingt de nagenoeg uitverkochte Stadsschouwburg mee met Vladimir, als hij meteen na de pauze een lied aanheft. Peter Heerschop maakt er een echte dijenkletser van. Niet precies wat je verwacht bij een serieuze klassieker.

Net als de Nederlandse televisie, is het stuk Wachten op Godot bijna een halve eeuw oud. In Nederland en ook elders in de wereld leidde het toneelstuk van Samuel Beckett in de jaren vijftig tot verdeelde reacties. Geschokt over het verregaande nihilisme en negativisme was vriend en vijand. In Wachten op Godot voert Beckett twee zwervers ten tonele, die hun tijd doorbrengen met wachten, op Godot. Wie of wat Godot is en zelfs of hij wel echt bestaat, wordt niet duidelijk. Misschien is het God of een andere Verlosser, voor Vladimir en Estragon vormt hij in elk geval de enige reden van hun treurige bestaan. In zijn tragikomedie maakt Beckett op superieure wijze de zinloosheid voelbaar. Het stuk is inmiddels een klassieker en toert nu door het land in regie van Koos Terpstra, die zijn sporen ook op cabaretgebied ruimschoots verdiend heeft. Viggo Waas (Gogo oftewel Estragon) en Peter Heerschop (Vladimir, zeg maar Didi) zijn afkomstig van de cabaretgroep Niet Uit Het Raam, die naam heeft gemaakt met voorstellingen op het steeds diffuser wordende grensgebied tussen toneel en cabaret. Pozzo en Lucky, de twee merkwaardige bezoekers van het niemandsland waar Didi en Gogo hun tijd doorbrengen met wachten, worden gespeeld door respectievelijk Justus van Oel en Hans Riemens, eveneens uit de cabarethoek afkomstig.

Het stuk wordt er in sneltreinvaart doorheen gejakkerd. Tijd voor betekenisvolle stiltes of traag verlopende dialogen wordt ons niet gegund. De aanpak van Terpstra is rigoureus maar effectief. Zelden is Wachten op Godot zo hilarisch gespeeld. De acteurs gedragen zich als standup comedians die de teksten ter plekke lijken te verzinnen. Alle stof is er hardhandig vanaf geklopt en het stuk oogt fris en nieuw. Alleen de tragiek ontbreekt. Het stuk is er eendimensionaler van geworden en dat is jammer. Storend zijn bijvoorbeeld de schelle stemmen, die, door zendmicrofoons versterkt, elke subtiliteit ontberen. Zo levert Wachten op Godot weliswaar een feestje in de zaal op, maar mist de voorstelling ontroering of diepgang.