Het zou een supermarkt in een derde wereldland kunnen zijn of ergens in het oostblok. Langs de wanden staan rekken met grootverpakkingen: enorme blikken zonnebloemolie, familieverpakkingen wc-papier en dozen vol chips. Schoorvoetend gaan de bezoekers zitten op een van de olieblikken of houten kistjes die her en der verspreid staan.

We bevinden ons in de Erezaal van het Stedelijk Museum, waar normaal gesproken de topstukken worden tentoongesteld. Het walhalla van de moderne kunst is speciaal voorzien van een verlaagd plafond om deze coproductie van Toneelgroep Amsterdam en Stedelijk Museum mogelijk te maken, In Two Minds, een live tentoonstelling, gemaakt door beeldend kunstenaar Aernout Mik.

Middenin de supermarkt worden op een glaswand videobeelden geprojecteerd. Het publiek zit aan de ene kant van de glazen wand, daarachter bevinden zich de acteurs. In een strak ritme worden de videobeelden op de glaswand afgewisseld met een blik op de live activiteiten. Soms lijken de beelden elkaar te spiegelen, soms commentaar op elkaar te leveren, soms lijken ze eenvoudig niets met elkaar te maken te hebben.

De voorstelling lijkt in niets op een gewone theatervoorstelling, maar evenmin op een tentoonstelling. In die zin is Aernout Mik er in elk geval in geslaagd om de bezoeker aan het denken te zetten over de grenzen van de beide kunstdisciplines. Je ziet de bezoekers ronddrentelen in de winkel, eens wat van de schappen pakken en ergens anders weer neerzetten. De aanvankelijke rust gaat over in heftiger scènes: koortsachtig proppen de winkelende mensen achter de glaswand nu hun zakken vol met spullen, klimmen op de rekken en vernielen de boel. Later zijn ze op autistische wijze bezig spaghetti in kleine stukjes te breken of wc-papier te versnipperen. Sommige beelden doorbreken de dreigende monotonie. Zo worden op het videoscherm grote close-ups vertoond van de gezichten van een aantal acteurs; ze kijken net niet in de lens, roerloos en kwetsbaar zijn ze. Het beeld van de oude vrouw, plotseling alleen achtergebleven in de supermarkt die net nog zo vol leven was, werkt sterk tot de verbeelding. Wie is zij en waar wacht ze op?

Als kijker moet je bereid zijn om je eigen verhaal te verzinnen, want er wordt geen enkele poging gedaan om een betekenis te geven aan de losse scènes. Het is een trage wereld, vrijwel zonder geluid, die Mik schetst, met zo nu en dan fascinerende beelden. Er wordt nogal wat overhoop gehaald in deze live tentoonstelling die in elk geval een geslaagd voorbeeld mag worden genoemd van een werkelijk grensoverschrijdende productie.