Nog niet zo lang geleden, zou je voor gek zijn verklaard, als je had beweerd dat in oktober 2002 een Joop van den Ende-productie in premiere zou gaan in een van de bastions van het gesubsidieerde toneel, het lang bevochten Compagnietheater in Amsterdam.

Financiele problemen bij de Theatercompagnie, gevoegd bij het feit dat Van den Ende Theaterproducties de afgelopen jaren steeds vaker de voorheen zo rigide scheiding tussen gesubsidieerd en commercieel theater heeft proberen te doorbreken, hebben geleid tot deze samenwerking.

Het resultaat van deze doorbraak is niet in alle opzichten bevredigend. Gekozen is voor Requiem Voor Een Zwaargewicht, een stuk van de Amerikaanse schrijver Tod Serling, dat de oudere generatie zich misschien herinnert van de voor die tijd (1959) bijzondere live televisie-uitzending, met de legendarische Ko van Dijk in de hoofdrol. Voor de meeste mensen, ook voor mij, is dat te lang geleden en moeten we het doen met deze nieuwe versie, met Victor Low in de hoofdrol. Hij speelt de rol van Mountain, een gesjeesde bokser die dicht tegen de top aan heeft gezeten in zijn gloriejaren maar nu, op zijn 33e, definitief is afgekeurd.

Het verhaal heeft inmiddels flink wat aan geloofwaardigheid ingeboet. Vooral de plotsklapse liefde die de mooie Grace opvat voor de ongeletterde bokser, komt in deze versie niet uit de verf. Al is liefde van alle tijden, deze Pleegzuster Bloedwijn geloof je niet. De verhaallijn kent nogal wat vertragingen en overbodige zijlijnen en de plot is van een al te grote doorzichtigheid.

In de wereld van Mountain komen slechts slechterikken, dommerikken, hoeren en een Pleegzuster Bloedwijn voor. Hoewel deze eendimensionale karakters verbluffend doen denken aan een andere soap die op dit moment in de politieke actualiteit wordt gespeeld, is er in de wereld toch meer te koop.

Victor Low zet de rol van Mountain met veel talent en techniek neer, maar hij slaagt er niet in hem tot een werkelijk geloofwaardige held van het stuk te maken. De echte hoofdrol is weggelegd voor Jappe Claes, die als de manager van Mountain een interessanter conflict doormaakt dan de zwaargewicht zelf die van slachtoffer tot heilige wordt. Ook over het spel van de bijpersonages niets dan goeds. Lieneke le Roux is geestig als het aan lager wal geraakte hoertje en Kenneth Herdigein mag zich uitleven als Max, een in dure witte kleren met veel goud afgezet maffiose baas.

De brede toneelopening van het Compagnietheater wordt slim uitgebuit en op de vormgeving is niets aan te merken. Dat de voorstelling ondanks knap spel en mooie beelden niet helemaal uit de verf komt, is grotendeels te wijten aan het verhaal dat gebaseerd is op een achterhaalde romantiek en modern psychologisch inzicht ontbeert.