Op het kingsize hotelbed liggen ze gezellig naast elkaar: Leon naast Jane en Pete naast Sonja. Alleen is Leon getrouwd met Sonja en Jane met Pete. Synchroon zijn hun aarzelingen, tegelijk kleden ze zich uit, vrijwel parallel spreken ze hun teksten uit. Het zijn vier dolende dertigers, teleurgesteld omdat de passie van het begin uit hun relatie is weggeëbd en op zoek naar de kick van een onenightstand.

In Droomsporen (in 2001 verfilmd als Lantana) laat auteur Andrew Bovell zien hoe beide stellen hetzelfde proces doormaken: in vrijwel exact dezelfde bewoordingen biechten ze elkaar hun dromen en teleurstellingen op. Steeds vanuit een ander perspectief maak je weer een ander stukje van het verhaal mee. Terwijl de een rustig televisie zit te kijken, zie je hoe de ander zich stiekem snel wast in de badkamer. De twee vrouwen ontmoeten elkaar in een disco, de mannen vertellen elkaar over hun avonturen in een hal met speelautomaten. Op ingenieuze wijze worden nieuwe stukjes van de puzzel aan elkaar gemonteerd.

In het tweede deel wordt het verhaal verteld van Valerie, een psychiater die op een nacht zomaar in het niets verdwijnt. Is er sprake van moord en zo ja, wie heeft er dan een motief? Haar echtgenoot of misschien Sara, haar laatste cliënt van die dag? Meer dan een thriller is Droomsporen een psychologische zoektocht naar de onderhuidse emoties van de personages. Ook in het tweede bedrijf spelen zich tegelijkertijd gebeurtenissen af die in werkelijkheid op een andere plek en in een andere tijd moeten hebben plaatsgevonden. Door deze montagetechniek roept regisseur Krzysztof Warlikowski een hallucinerende wereld op, met een grote suggestieve kracht. Ten slotte worden in het derde bedrijf de verbintenissen tussen een aantal van de personages met terugwerkende kracht duidelijk.

De voorstelling is prachtig vormgegeven en belicht, met een spiegelende achterwand die de scenes verdubbelt waardoor de theatraliteit wordt versterkt. Af en toe tonen videobeelden details die nog een extra laag toevoegen aan de veelheid van informatie. De elektronische muziek van Pawel Mykietyn ondersteunt subtiel de gemoedstoestanden van de personages. En er wordt mooi gespeeld, met name door Roeland Fernhout (Pete) en Gunilla Verbeke (Sonja). Droomsporen is de geslaagde openingsvoorstelling van Tamtam: drie weken lang presenteert Toneelgroep Amsterdam zich in de net weer geopende Stadsschouwburg met tal van voorstellingen, film en muziek.