Steeds minder heeft Discordia nodig om een voorstelling te maken: een paar houten latten of planken en wat licht. En de brille van de toneelspelers die elkaar al zo lang en zo goed kennen, een enorme hoeveelheid kennis en ervaring delen en een goed gevoel voor humor.

De moeder van Oscar is het vierde deel van Weiblicher Akt, een serie voorstellingen vanuit het vrouwelijk perspectief, waarin het gaat over de moeder. Aan de hand van werk van onder andere Marianne Moore, Marguerite Duras, Susan Sontag, Patricia de Martelaere, maar ook van mannelijke toneelschrijvers als Brecht, Tsjechov en niet te vergeten Oscar Wilde gaan drie actrices uit de Discordia-stal op zoek naar de rol van de moeder 'als grote aanwezige-afwezige'. De vrouw in wie je letterlijk bent ontstaan en die altijd over je schouder zal blijven meekijken. Annette Kouwenhoven, als altijd meesterlijk in de war over alles, Miranda Preinen, soms streng en soms vampachtig en Maureen Teeuwen, de rascomédienne, zijn aan elkaar gewaagd. Vol humor converseren zij op lichte toon. Een aantal scènes is ontleend aan Lady Windermere's Fan, een van de meest bekende sociale komedies van Oscar Wilde. Met de bekende stiff upperlip worden de meest gevoelige kwesties aangeroerd. En passant wordt nog eens de zorg uitgesproken dat zoonlief toch hopelijk niet homoseksueel is??? Extra pijnlijk als het gaat om de moeder van Oscar Wilde, die immers waarschijnlijk de bekendste homoseksueel uit die tijd is. Hij moest een lange gevangenisstraf uitzitten in het puriteinse Victoriaanse Engeland. De actrices switchen moeiteloos heen en weer tussen persoonlijke verhalen, de bekende Discordiaanse terzijdes - 'we doen 'm droog'-, een lieftallig variété-dansje en geestige dialogen die verwijzen naar het theepartijtje van mevrouw Windermere. Maar het gaat ook over filosofische kwesties, zoals de vraag: 'Als ik zeg: 'ik streel de poes, streel ik dan de poes?" Of om pijnlijke dialogen tussen moeder en kind: 'Waarom heb je me gemaakt?' Moeder: 'Hoe kon ik weten dat jij het was?'

Een bescheiden rol is weggelegd voor Jan Joris Lamers, de geestelijk vader van Discordia, die nu achter de schermen (achter de schrootjeswand) hand- en spandiensten verricht. Het publiek zit aan kleine tafels in cafésetting. Tussen de gefragmenteerde scènes door wordt er heerlijke thee geschonken en later ook nog whisky en citroenlimonade.

.