"Ik ben de vrouw die niemand uit kan staan. Ik heb een voorkeur voor indiscreties." Halverwege de voorstelling heeft de schrijfster Sylvia Kessel (Maureen Teeuwen) iets te diep in het glaasje gekeken: aan plichtplegingen doet ze niet meer en over zichzelf spreekt ze met de niets ontziende eerlijkheid van de dronkaard.

Der Narr und seine Frau: Heute Abend in Pancomedia (2001) speelt zich af in de lobby van een hotel waar mensen uit de hogere regionen van de culturele sector en dan vooral de uitgeverswereld elkaar ontmoeten op een receptie of in een van de salons. Het verschijnen van het nieuwe boek van de succesvolle schrijfster is de rode draad in het stuk van Botho Strauß, één van de belangrijkste en meest gespeelde Duitse toneelschrijvers. Het stuk wordt in een bijzondere samenwerking van 't Barre Land en Maatschappij Discordia nog tot eind van de week gespeeld in de volledig omgebouwde benedenzaal van de Toneelschuur.

Het is een feest om zoveel acteurs aan het werk te zien, veertien maar liefst, in een omgeving die nostalgie oproept naar de Vere-avonden: de rijen caféstoelen die omhoog worden gehesen en dansende schaduwen werpen op het doek erachter; de rekken met kleren tegen de achterwand, de uitgekiende verlichting, de planken vloer. De soberheid die zo mooi kan zijn. En waar krijg je nou als toeschouwer halverwege de voorstelling een glaasje muntwater aangereikt door de acteurs?

Het stuk van Strauss bestaat uit vele mini-taferelen, waar de rode draad soms totaal verdwenen lijkt. Echt belangrijk is dat niet, het verhaal vormt de kapstok voor een aantal fraaie scènes. De spelers vormen in hun zwarte pakken en jurken een mooi ensemble waarin een enkel rood colbert of glittersjaaltje een accent vormt. De personages bewegen zich als in een choreografie door de ruimte, vaak schuilen ze bij elkaar, dan weer gaan ze uiteen, in kleine groepjes of alleen. Geregeld wordt er gevochten, de agressie zit dicht onder de oppervlakte. Spelers tillen elkaar op en houden elkaar tegen, allemaal bewegingen die uit de moderne dans bekend zijn.

Maureen Teeuwen maakt een mooie rol van de schrijfster en wat een feest om iemand als Annette Kouwenhoven weer eens aan het werk te zien. Nog drie avonden!