'Niet de dader, maar het offer', herhaalt de generaal monomaan. In de slotscène is de ontluistering compleet: van overwinnaar is hij tot oorlogsmisdadiger gebombardeerd, zijn vrouw heeft zelfmoord gepleegd en zijn minnares heeft geen belangstelling meer. Wreed en Teder is een nieuwe voorstelling van Michiel de Regt bij de Toneelschuur Producties, een jaar na zijn indrukwekkende enscenering van Antigone. Opnieuw een hedendaagse bewerking (vertaling: Janine Brogt) van een Griekse tragedie, namelijk Sofokles' Vrouwen van Trachis. De bewerking van Martin Crimp is glashelder en messcherp: een aangrijpend en actueel verhaal van oorlog, destructiedwang, verraad, liefde en terrorisme. Met in de hoofdrol opnieuw Alejandra Theus, die de rol van Amelia, de bedrogen vrouw van de generaal fantastisch speelt. Ogenschijnlijk moeiteloos schakelt zij van verdriet naar berekening, van hoop naar woede, van charmante gastvrouw naar gevaarlijk serpent.

Net als in Antigone kiest regisseur Michiel de Regt voor een strakke vorm, waarin muziek een belangrijke rol speelt. Vooral vooroorlogse Duitse liedjes klinken op de achter- en soms op de voorgrond, naïeve liedjes uit een tijd dat er nog zoiets bestond als goed en slecht: 'Irgendwo auf die Welt gibt es etwas Glück'. Het decor bestaat uit een grijze achterwand, die omklapt, wanneer het feest gaat beginnen. Het toneel wordt omgetoverd met vrolijk gekleurde vliegengordijnen, confetti, feesthoedjes en rode pumps, maar veel te vieren is er niet. Amelia heeft haar man, in een poging zijn agressie, vechtlust en wie weet ook zijn potentie in te dammen, een drankje bezorgd waardoor hij zwaar verminkt raakt.

Ook de andere rollen zijn goed bezet, met een geestige dubbelrol van Jan-Paul Buijs en twee fraaie vrouwenrollen van Hanna van Vliet en Rosa da Silva (die binnenkort de hoofdrol van Anne gaat spelen in een groot, speciaal daarvoor gebouwd theater in Amsterdam).

Alles klopt in deze voorstelling: de kostuums die in het eerste deel alle nuances van grijs tonen; het abstracte decor dat ruimte voor de verbeelding biedt; de strakke regie waardoor veel ruimte ontstaat voor komische momenten; de zoetige liedjes, waarvan voelbaar is dat er maar mondjesmaat 'irgendwo auf die Welt etwas Glück 'gibt' en het fenomenale spel. Wreed en Teder laat op indrukwekkende wijze zien hoe dicht bij elkaar overwinning en verlies, moordenaar en slachtoffer, wreedheid en tederheid kunnen liggen.