Nieuwsgierigheid naar de geschiedenis kan een legitieme drijfveer zijn bij het maken van bijzondere theatervoorstellingen, zoals recentelijk Orkater liet zien met Conijn Olland, De gouden eeuw en IK, over leven en werk van Gustave Flaubert.

Lakeiproducties, met als drijvende kracht Dick Hauser, heeft zich verdiept in de mythische figuur Raspoetin. Geboren uit een eenvoudige boerenfamilie, krijgt Grigori Jefimovitsj Raspoetin vooral vanwege zijn invloed op de Tsarina een belangrijke plaats in de Russische geschiedenis in de jaren net na 1900.

Raspoetin beschikt over magische krachten en heeft daarnaast een zeer mannelijke uitstraling. De combinatie van spiritualiteit en seksuele promiscuïteit maakt hem voor velen onweerstaanbaar. Hij vergaart snel roem wanneer hij als pelgrim door Rusland trekt en onderweg als wonderdoener met zijn magische krachten de zieken weet te genezen.

Nadat hij het leven van haar zoon heeft gered, is de Tsarina geheel en al in de ban van deze macho mysticus. Vanwege zijn invloed op de politiek, wordt Raspoetin verantwoordelijk gehouden voor de enorme Russische problemen kort na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog en uiteindelijk wordt hij vermoord door een aantal bezorgde edellieden. Lakeiproducties is een gezelschap dat zelf haar geld verdient met 'stijlvol entertainment' en zo nu en dan een theatervoorstelling uitbrengt. De tekst voor Raspoetin is geschreven door Dick Hauser met medewerking van een aantal van de spelers van lakei. De voorstelling is opgezet als een raamvertelling: het begint en eindigt met de moord op Raspoetin. Tussendoor wordt in korte fragmenten zijn levensloop belicht. Dat levert zo nu en dan aardige scènes op zoals wanneer Raspoetin als een wederopgestane Jezus wonderen verricht of wanneer hij met zijn boerenouders praat over zijn roeping. Soms is er sprake van een nadrukkelijke stijlbreuk, zoals bij het veel te lang uitgesponnen zwaardgevecht dat in slow motion wordt getoond. Helemaal in het begin wordt op een catwalk een modeshow gehouden waarbij de vijf acteurs zich razendsnel omkleden om de vele personages te introduceren. Het is een voorstelling als een stripverhaal: aardige, soms komische plaatjes, maar het blijft wel heel erg aan de oppervlakte. Na afloop is nog even onduidelijk als bij aanvang: wie was Raspoetin nu eigenlijk? De voorstelling levert niets nieuws op en bevestigt alleen de vage clichés die er over hem bestaan.