Met meewarige blik bekijkt acteur Ton Kas de toeschouwerstribune. Wat een sukkels om hier op af te komen! Niet veel acteurs komen ermee weg als ze het publiek al bij voorbaat vertellen hoe weinig inspiratie ze dit keer weer hadden. Kas & de Wolf hebben er hun specialiteit van gemaakt om van bijna niks toch weer iets te maken.

Jarenlang dreigde het duo ermee op te houden, om telkens nog een allerlaatste afscheidsvoorstelling te maken. Ze kwamen terug als De Harries, met als nieuwe missie: het brengen van lichtvoetig entertainment voor een breed publiek. Na de succesvoorstellingen Hygiene en Op is op hebben ze hun alter-ego's aan de kant gezet, om onder de noemer Kas & de Wolf Passe te herrijzen. De receptuur is hetzelfde gebleven. De ingrediënten: het koketteren met hun luiheid, desinteresse en gebrek aan ideeën, spel dat balanceert op de grens van waar theater ophoudt en de werkelijkheid begint en een ongeëvenaard gebruikmaken van het cliché, hun favoriete uitdrukkingsvorm.

Poloshirts zijn ditmaal de verbindende stijlfiguur. Leo en Harry zijn twee oerhollandse types, zo uit de camping gehaald. Leo (Ton Kas) is met zijn foute zonnebril, blonde pruik en driftige motoriek een echte aartskankeraar, verongelijkt tot in zijn tenen en assertief tot ver daarbuiten. Harry (Willem de Wolf) is met zijn lange lijf waaronder sandalen steken, zijn keurige scheiding, zijn vergoelijkende houding, zijn zenuwtrekjes en zijn houtenklazerige lichaamstaal een kruising tussen De Hulk en Joris Goedbloed.

Met een paar flinterdunne anekdotes zetten ze Ons Soort Mensen neer: "Het is ongelooflijk. Het is een ongelooflijk verhaal." Het knappe is dat hun ogenschijnlijk nietszeggende teksten zowel naar de (misselijkmakende) werkelijkheid van alledag verwijzen als naar de praktijk van het theatermaken. Daardoor werken hun teksten vaak extra geestig. Allebei zijn ze meester in de dosering van hun toch al zo kort mogelijke zinnen, gelardeerd met langgerekte stiltes.

Aan het eind krijgen ze bezoek van een acteur die in de zaal ernaast speelt en last heeft van de herrie. Het is een echte toneelspeler, met een historisch kostuum, een verantwoorde pruik en een aanstellerige stem. Zijn gezelschap speelt De Ingebeelde zieke van Molière, een echt toneelstuk. Als hij vragen stelt over het stuk waar hij nu toch in beland is ("Zeker heel modern, he?"), houdt hij publiek en acteurs een soort lachspiegel voor. Door zijn naïeve vragen word je je opnieuw bewust van de dunne draad tussen theater en illusie. Passe of niet, Kas & de Wolf maken opnieuw een voorstelling, waarin veel te herkennen en te lachen valt, maar waardoor je ook telkens op het verkeerde been wordt gezet.