Als de jongste zus Renée, een overbelaste arts die net genomineerd is voor een belangrijke prijs, mijmerend zegt: "Ik kan soms zo verlangen naar een korenveld", antwoordt zus Anna onmiddellijk: "Doe mij dan meteen maar een fles jenever."
De toon is gezet. In De Freudjes, geen familie schetst Joan Nederlof (Hertenkamp, Gooische Vrouwen) een avond uit het leven van drie zussen die bij elkaar zijn omdat de dementerende moeder op sterven ligt. Of beter gezegd: lijkt te liggen. Gaandeweg de avond komt de jongste zus erachter dat ze onder valse voorwendselen naar het ouderlijk huis is gelokt: de situatie met moeder is weliswaar ernstig maar niet levensbedreigend. Het stuk speelt zich af in de woonkamer van moeder die zelf boven in haar slaapkamer ligt. Onzichtbaar maar in alle opzichten aanwezig, achter een doorzichtige wand waarop een vrolijk strandtafereel te zien is.
Vanaf het begin is het tempo hoog en worden de verhoudingen haarscherp geschetst door middel van vileine dialogen, die eigenlijk alleen in families mogelijk zijn. Omdat alleen daar mensen elkaar zo goed kennen dat de stoten onder de gordel altijd meteen raak zijn. De jarenlange training in het samenleven in gezinsverband en grondig elkaars gevoeligheden verkennen werpt ook decennia later nog vruchten af. De tekst van Joan Nederlof is geschreven in de beste traditie van die psychologische oorlogsvoering in gezinsverband: O'Neill met een scheutje Scandinavisch gevoelsleven en helemaal getild naar de moderne tijd. Geen persoonlijkheidsstoornis blijft onbenoemd en voor alles is wel een pilletje te vinden. Een burn-out ligt op de loer voor alle drie de zusjes die stuk voor stuk worstelen met hun persoonlijke neuroses. Mathilde (Lineke Rijxman) slooft en reddert wat af. Zij lijkt aanvankelijk zonder morren voor de zieke moeder te zorgen, maar na verloop van tijd blijkt er onder haar masker van onverstoorbare opofferingsgezindheid heel wat agressie te schuilen. Anna (Ariane Schluter) is onnavolgbaar egoïstisch en een eersteklas 'drama queen'. Alles overkomt haar en ze weet elke wijziging in de situatie moeiteloos op te vangen en in haar voordeel om te buigen. Een elastieken ziel. Karina Smulders, de jongste, is de meest ambitieuze van de drie, maar ook onder haar schijnbare maatschappelijke succes schuilen de nodige problemen. Dat klinkt allemaal heel zwaar maar De Freudjes, geen familie is vooral een heel erg geestige komedie. Fantastisch gespeeld door de drie actrices, in een tornado van over elkaar heen buitelende gevoelens, angsten en verlangens, vol verrassende wendingen. Over een problematiek die herkenbaar is want dementerende ouderen kennen we allemaal wel in onze omgeving.
Halverwege de voorstelling is er even een moment van rust waarop de drie zusters proberen om eerlijk naar elkaar te kijken, zonder oordeel. Dat levert heel kort een moment van toenadering op, maar al snel spelen de (on)hebbelijkheden, de jaloezietjes, de frustraties en de vermoeidheid weer op. Net als in het echte leven.