Ze vinden elkaar uiteindelijk in hun gemeenschappelijk lot: "We zijn allebei geen blanke man." Dat geldt zowel voor de hoofdpersonages in het toneelstuk als voor de makers ervan. Alleenis een voorstelling van Toneelgroep Stan, een monoloog gespeeld door Sara De Roo. In haar eentje vertelt ze een dubbele geschiedenis: ten eerste die van een multiculturele liefdesgeschiedenis tussen de Vlaamse journaliste Eva en de werkloze Ayoub, van origine afkomstig uit Marokko. Ten tweede die van de uitgebreide briefwisseling over dat verhaal tussen de schrijver Fikry el Azzouzi en de actrice, Sara De Roo. Het begint allemaal met De Roo die el Azzouzi vraagt voor haar een toneeltekst te schrijven. Ze is niet tevreden met de uiteindelijke tekst: te cliché, te veel woorden en al helemaal niet geschikt voor toneel. Er volgt een uitgebreide briefwisseling, waarin ze elkaar bepaald niet sparen. Hij vindt dat hun samenwerking ten dode is opgeschreven: "Ik ben de toekomst, jij het verleden. Jouw toekomst als actrice ligt in bejaardentehuizen." Zij wil niet in dezelfde valkuil trappen als zoveel theatermakers, die vanwege de subsidie-eisen zich verplicht voelen een multicultureel werkje af te scheiden. Al wil ze heus wel graag een dialoog tot stand brengen tussen de twee werelden van west en oost. Die dubbele laag maakt Alleenspannend, vanwege de gevoeligheden tussen actrice en schrijver die open en bloot op tafel komen te liggen. Hun persoonlijke betrokkenheid is groot en raakt aan veel urgente, actuele onderwerpen. Sara de Roo is een van de gelauwerde Stan-actrices: zeer naturel en zich bewust van de vele dubbele lagen. Ze vertelt het verhaal van Eva en Ajoub, doorsneden met de brieven aan en van de schrijver. Zelfs als ze halverwege in de war raakt omdat ze een stuk heeft overgeslagen, weet ze dat charmant op te lossen. Ze vertelt gretig, zichzelf af en toe onderbrekend, en steeds vanuit dat dubbele perspectief. Vaak maakt ze een terloopse opmerking, kijkt ze nadrukkelijk naar het publiek of weet ze anderszins de aandacht op te eisen. Heel knap voor een monoloog van ruim anderhalf uur. Het blijft spannend om naar te kijken en te luisteren. De zaal is door vormgeverJozef Wouters in tweeën verdeeld: tegenover de publiekstribune heeft hij nog een houten, halfronde tribune neergezet. Daartussen hangt een zwart voile gordijn. Een tafel met een potje thee en wat papieren (de geprinte mails) vormen de enige rekwisieten. De voorstelling wordt een paar keer onderbroken door muziek en De Roo gebruikt de pauze door bovenin de galerij te rennen en over ingewikkelde stellages te klauteren. Om de hele ruimte te benutten, de grenzen af te tasten? Helemaal duidelijk wordt dat niet, zoals ook het slot wat in de lucht blijft hangen. Gezien de complexiteit en de gevoeligheid van het thema is dat niet gek. Alleenis een dappere en humoristische voorstelling over de pogingen een brug te slaan tussen twee werelden.