Demonen begint en eindigt met vuur. In de openingsscène steekt Katerina, de vrouw des huizes, een witte papieren vogel in de fik, aan het slot is het een bootje dat in vlammen opgaat. Het vuur als symbool voor de emoties die fel oplaaien in Demonen, een stuk van toneelschrijver Lars Norén.
Demonen is een psychologisch relatiedrama, van het kaliber waar de oude Freud zich nog eens echt aan zou kunnen verlustigen. Het Oedipuscomplex, seksualiteit als dominante drijfveer voor alle gedrag, het onbewuste als motor voor onze verlangens, Eros en Thanatos, het zit er allemaal in.
Centraal staat het echtpaar Frank (Gijs Scholten van Aschat) en Katarina (Ariane Schluter), dertigers zonder kinderen. Ze wonen in een designhuis. Franks moeder is net gestorven, de volgende dag zal de urn met haar as worden bijgezet in het familiegraf. De urn heeft Frank net opgehaald in een rode Esprittas, die alle aandacht vangt in de esthetisch ingerichte woonkamer. Als zijn broer het aangekondigde bezoek afzegt, nodigen ze de benedenburen uit om de avond bij hen te komen doorbrengen. De drank vloeit rijkelijk en aan het eind van de avond is het designhuis veranderd in een bouwval. Zelfs moeders as ligt her en der verspreid over de vloer. De schuren en barsten in de relaties van beide stellen zijn uitgegroeid tot ware spelonken.
In het eerste deel valt veel te genieten, met name van het messcherpe spel van de acteurs. Gijs Scholten van Aschat en Ariane Schluter zetten overtuigende personages neer die in een afhankelijkheidsrelatie terecht zijn gekomen; ze kunnen niet met maar ook niet zonder elkaar. Marie-Louise Stheins is geestig als de naïeve, goedwillende en o zo opgewonden Jenna en Roef Ragas zet buurman Tomas neer als een tikje slome maar niet ongevaarlijke huisman. Na de pauze boet het stuk in geloofwaardigheid in. Het wordt wel heel erg van 'dik hout zaagt men planken'.
In zijn regie laat Johan Doesburg de spelers af en toe even in slow motion spelen of een vervreemdend dansje doen waardoor het spel loskomt van het realisme. Dat verlevendigt het drama, maar kan niet verhelpen dat Demonen te veel post-Freudiaanse ingrediënten kent, die vandaag de dag niet allemaal meer overtuigen. Het spel is ijzersterk, maar Demonen is bepaald niet Norens sterkste stuk.