Allebei hebben ze een fictief personage verzonnen, om bij tijd en wijle aan hun benauwende milieu te kunnen ontsnappen. Jack Worthing (Cas Enklaar) noemt zich Jack in de stad, maar Ernst op het platteland. Algie Moncrieff (Dic van Duin) heeft zogenaamd een vriend met een zwakke gezondheid, die hij geregeld bij moet staan in zijn nood. Er is nogal eens reden om met grote spoed te vertrekken: verveling viert hoogtij in de upper class-kringen in het laat-Victoriaanse Londen, waar De Ernst van Ernst (The importance of being Ernest) zich afspeelt. In messcherpe dialogen en geestige oneliners legt Oscar Wilde in deze high society-comedy de moraal - of beter gezegd het gebrek aan moraal - bloot.

De amoureuze verwikkelingen in De Ernst van Ernst worden nogal gecompliceerd door de gedaanteverwisselingen die Jack en Algie ondergaan, maar uiteindelijk, zoals het hoort in een echte komedie, komt het allemaal goed. Het stuk heeft in feite weinig meer om het lijf dan het portretteren van de decadentie, het opportunisme en het grenzeloos egocentrisme van de personages. Tot en met de bediende Lane, die voornamelijk met de benen uitgestrekt op de chaise longue ligt te luieren, zijn de personages doordrenkt van verveling en geestelijke armoede. Ze slepen zich van de high tea met muffins en komkommersandwiches naar het diner waar ze hoofdzakelijk hopen op een gunstige tafelschikking.

Regisseur Matin van Veldhuizen heeft gekozen voor een vrij tijdloze enscenering van het stuk, met enkel wat comfortabele fauteuils als decorstukken en twee houten panelen als achterwand. Cas Enklaar, die een paar jaar geleden schitterde in Het portret van Dorian Gray, en Dic van Duin zijn acteurs die zich uitstekend weren in het cynische, lichtelijk valse Oscar Wilde-jargon en ook de overige rollen worden adequaat ingevuld. Toch gebeurt er pas echt wat wanneer Marlies Heuer het toneel betreedt als tante Augusta. Zij is de enige die erin slaagt haar personage een extra dimensie te geven. In haar avondrobe en lange, paarse satijnen handschoenen balanceert ze voortdurend op het randje van hysterie, steun zoekend alsof ze zich verweert tegen een onontkoombare aanval. Lange, slepende bewegingen worden afgewisseld door korte, driftige gebaren, wanneer ze wat van iemand wil.

Het is jammer dat niet alle personages die lading hebben meegekregen. Het had van De Ernst van Ernst een spannender avontuur kunnen maken dan de vermakelijke, maar weinig opzienbarende toneelgebeurtenis die het nu is geworden.