Langzaam staat de vrouw van het bed op, schiet in haar Chinese pantoffels en maant zichzelf tot actie: 'Vooruit, met de therapeut.' In trage beelden, van dichtbij gefilmd, zie je de vrouw bezig met de ochtendrituelen, het gas aansteken voor theewater en de kanariepiet begroeten.

De filmfragmenten worden afgewisseld met poppenspel. Van tijd tot tijd zoomt de camera in op de vogel, waarna het beeld wazig wordt, het doek dichtgaat en er een kleine opening zichtbaar wordt waarin de vogel plotseling weer opduikt maar nu als pop. De poppenspelfragmenten worden begeleid door prachtige zangstemmen, die droeve en ook af en toe olijke liedjes zingen over het bestaan van een vogel 'Want zo alleen te zijn, zo vreselijk alleen te zijn, zo ben ik niet bedoeld.'

Eenzaamheid is het centrale thema van Een kooi van licht. Zo eenzaam en gevangen als een kanariepiet kan wezen in zijn kooi, zo eenzaam is ook de vrouw die net zo gevangen is in haar huis. Waarschijnlijk is haar man overleden, ze heeft twee ringen aan haar ringvinger. Ze brengt haar dag door zoals zoveel oudere vrouwen (en wat minder oudere mannen) met naar buiten kijken, puzzelen, wat eten en drinken. De kanariepiet is haar alibi om steeds zachtjes tegen zichzelf te praten. Het is een schrijnend, intiem portret dat met veel liefde gemaakt moet zijn en mooi wordt gespeeld door Beppie Melissen, in een regie van haar zus.

Een kooi van licht is een voorstelling met verrassende ingrediënten: film, poppenspel en muziek. Truus Melissen die de voorstelling bedacht en regisseerde, is bekend geworden door de muziek die ze samen met Louis ter Burg in de Stichting Nootjes maakt voor onder andere alle voorstellingen van Carver. Al eerder maakte ze uitstapjes naar andere genres, bijvoorbeeld als filmregisseur van de VPRO-jeugdserie De Compliventjes, maar Een kooi van licht is haar debuut in het theater. Een mooie, kleine voorstelling die licht genoeg blijft om de tragiek van de hoofdpersonages (vrouw én piet) te relativeren.