Hoog boven het vrijwel lege podium hangt een ouderwetse herenfiets, waaraan meterslange vleugels zijn bevestigd, omzwachteld met oranje en witte tape. Het is een beeld dat doet denken aan de bizarre objecten van kunstenaar Panamarenko, aan de verwezenlijking van een jongensdroom.

In De straat en het struikgewas, een tekst van Armando uit 1988, reconstrueert de verteller flarden herinnering uit de periode vlak voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Armando is geboren in 1929 en was dus een jongen van een jaar of tien, elf, toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Zijn fascinatie voor, of beter gezegd obsessie met het fenomeen van de oorlog, neemt in zijn omvangrijke oeuvre een centrale plaats in.

Het verhaal wordt verteld door acteur Wim van der Grijn, bijgestaan door een jongetje van een jaar of acht (?), die met een kussentje op tafel plaatsneemt en daar zwijgend blijft zitten. De verteller staat frontaal voor de zaal en begint zijn verhaal. Het zijn fragmentarische herinneringen, vanuit het perspectief van een opgroeiende jongen verteld. Over de lievelingsboom, waar hij met zijn vriendjes altijd in klom. Totdat die mooie plek aan de rand van de stad werd omgeven door prikkeldraad en als kamp werd gebruikt. Na de oorlog, toen het prikkeldraad weg was en bos en hei langzamerhand weer terrein wonnen, bleek zijn lievelingsboom verdwenen. Zo schiet de verteller telkens heen en weer in de tijd, zich dan weer identificerend met zijn toenmalige ik, dan weer terug in zijn rol van de oudere man, die terugkijkt op zijn leven. Juist door het perspectief te leggen bij de nog onbevangen blik van een jongetje, worden fundamentele vragen gesteld over geweld, vijandschap, dader en slachtoffer en over de betrouwbaarheid van de herinnering.

Op sobere, indringende wijze, enigszins vergelijkbaar met Vaders en Zonen dat enkele seizoenen geleden door De Tijd werd gebracht, vertolkt Wim van der Grijn de associatief opgebouwde tekst. De toon is die van een lichte melancholie. Schijnbaar zonder ordening wisselen herinneringen, gesprekjes, jongensdromen, kleine voorvallen van toen en observaties van nu elkaar af. Wars van sentimentaliteit weten schrijver en verteller in een uur tijd een wereld op te roepen die even ontluisterend als ontroerend is.