Zijn rollator is knalrood en zo te zien spiksplinternieuw. Hij manoeuvreert er handig mee; soms net iets te dicht langs een van zijn huisgenoten en niet per ongeluk. Meneer De Boer (Helmert Woudenberg) is een bazig type en hij moet zijn autoriteit toch ergens doen gelden. Meneer De Boer is een van de vier hoogbejaarden die hun laatste jaren slijten in de gesloten afdeling van een verzorgingsthuis. Stuk voor stuk zijn ze behoorlijk de kluts kwijt. Mevrouw Kroes (Marlies Hamelynck) denkt dat ze thuis woont en begrijpt niet goed wie die andere mensen toch steeds zijn. Mevrouw Van der Hoeven is boos op iedereen en dan vooral op de verpleging: ze wil haar pyjama niet uitdoen, maar even later is ze weer woedend omdat het personeel haar de hele dag in haar nachtgoed laat rondlopen. Terwijl ze toch haar leven lang nette kleren heeft gekocht: zelfs voor als ze straks moet worden opgebaard, heeft ze al piekfijne spullen klaarliggen. Meneer de Graaf (Reinier Bulder) ten slotte is er nog het beste aan toe: hij zwemt, loopt hard en voert een heuse veroveringsdans uit voor mevrouw Van der Hoeven, op wie hij verliefd is geworden.

Twee jaar geleden reisde een Friestalige versie van het stuk met succes door de provincie Friesland. Nu wordt Blessuretijd, een stuk van Jeroen van den Berg, met een nieuwe cast gepresenteerd wordt in regie van Ivar van Urk. In de voorstelling is gezocht naar een afwisseling van ernstige en komische momenten en van verschillende speelstijlen. Soms verschijnt er ineens een gigantische sneeuwpop of schieten de bloemen letterlijk in één seconde te voorschijn uit de bak, om aan te geven dat het lente is. Kleine absurdistische momenten die op zich staan. Het lijkt vooral alsof de makers bang zijn geweest om de toeschouwers te vervelen: er is niet gekozen voor een helder verhaal noch voor een duidelijke stijl. De personages, ook al worden ze gespeeld door topacteurs, blijven aan de karikaturale kant; nergens krijgen ze echt diepgang, zelden weten ze te ontroeren. In een van de schaarse echte dialogen, als de twee heren herinneringen ophalen aan vroeger, is de timing net (nog) niet scherp genoeg zodat je niet luistert naar wat ze te vertellen hebben maar kijkt naar hoe ze dat doen. In Blessuretijd wordt veel opgerakeld maar niets echt uitgewerkt.