Dochterlief blijft vastberaden door zingen, een teder lied over liefde en trouw, terwijl vader moeder intussen alle hoeken van de kamer laat zien. Ten slotte gooit hij haar op de bank en probeert haar te smoren met een kussen. Als het laatste teken van leven verdwenen is, laat hij los. Beheerst staat moeder op, trekt haar jurk netjes recht en loopt rustig weg. Het is een van de vele schrijnende scènes uit Het Huiskameronweer, de nieuwe voorstelling van Orkater. Ria Marks en Titus Tiel Groenestege, bekend van hun fysieke theatervoorstellingen zoals Valse Wals, hebben zich laten inspireren door de verhalen van de Belgische schrijver Henri Michaux
(1899-1984). In zijn werk legt hij de absurditeit bloot die onder het ogenschijnlijk normale leven van alledag ligt. In de voorstelling is het absurde tot in het extreme uitvergroot.
De beklemming is al meteen in het begin voelbaar als het gezin - vader, moeder, twee dochters, een zoon en een inwonende oom- plaatsneemt op de ogenschijnlijk zo gezellige bloemetjesbank. Uit de stramme lichaamshouding en de schielijke blikwisselingen wordt meteen duidelijk hoe de verhoudingen liggen: niemand voelt zich op zijn gemak en de dreiging kan van alle kanten komen. Het decor kent surrealistische elementen:de deur aan de rechterkant van de woonkamer is angstaanjagend groot en die aan de andere kant van het vertrek juist veel te klein voor een normaal mens. Het brede raam biedt geen enkel uitzicht en is zo hoog dat de oom ( Titus Tiel Groenestege) net niet over de rand heen kan kijken. Een beeld van grote eenzaamheid.
Het is een verscheurd gezin waaruit de moeder keer op keer probeert te vluchten. Soms klimt ze zelfs uit het hoge raam met haar koffertje, maar telkens komt ze via de achterdeur weer terug. Ontsnappen is niet echt mogelijk, zo wordt gesuggereerd. De kinderen proberen wanhopig een soort normaliteit te handhaven in de chaos, terwijl oom voortdurend lijkt te twijfelen of hij nu wel of niet moet ingrijpen.
De voorstelling is opgebouwd zonder al te veel tekst, maar met vooral fysiek spel. De spanning wordt met name door de soundtrack (Michel Banabila) en de bijzondere projecties van Catharina Scholten gecreëerd. Zij laat het behang van kleur verschieten en tovert met raadselachtige beelden die een poëtische laag suggereren.
Heel af en toe is er een rustmoment: vader zit in zijn luie stoel, een deken over zijn benen en alle familieleden om hem heen. Dat beeld duurt maar even: meteen beginnen er weer onheilspellende geluiden te klinken of laait de woede van de vader op. Hij is de grote onberekenbare, een mooie rol van Porgy Franssen, die laveert tussen Tommy Cooper en Marlon Brando. Het Huiskameronweer is een sterke voorstelling waarin alles klopt: de surrealistische projecties, de suggestieve geluidsband, de kostuums, het decor en bovenal het fysieke spel van een ensemble dat overtuigt.