"Emotioneel zijn wij analfabeet en dat is een triest feit", constateert Wiebe. Mannen zouden ook veel vaker samen een gebakje moeten gaan eten of elkaar eens lekker knuffelen, legt de juf uit. Het mannelijk onvermogen', door Het Volk al zo uitvoerig onderzocht in de gelijknamige trilogie, heeft opnieuw tot inspiratiebron gediend voor deze nieuwe productie, op nieuwjaarsdag in premiere gegaan in de Toneelschuur. Ditmaal staan er vijf in plaats van drie mannen op het toneel en voor het eerst in de geschiedenis van Het Volk speelt er een vrouw mee: Fran Waller Zeper, lid van De Flinten. Na de succesvolle voorstelling Jongens waren we, naar Nescio, besloten de twee gezelschappen opnieuw samen te werken. Een avond met Wiebe, Sietze, Wietze, Siebe, Tjibbe en Janke is een collage-achtige voorstelling geworden, waarin de geestige teksten en de vele kolderieke, slapstickachtige scenes de wat magere inhoud en het gebrek aan samenhang ruimschoots goedmaken.

De openingsscene vormt een soort proloog, waarin Adam zijn dirndl-achtige Eva mooie vogels wijst in de wijde natuur, onderwijl en passant haar dij ontblotend. Evan neemt nonchalant een hapje appel, dat zij gauw weer uitproest als Adam zich over haar heen buigt voor een tedere kus. De scene vormt een opmaat voor de rest van het stuk, waarin de rol van de vrouw een wat merkwaardige is. Tegenover de vijf in identieke badjassen (maar verschillende sokken) gehulde mannen verschijnt De Vrouw even later in de vorm van een strenge schooljuffrouw. Zij lijkt vooral te dienen als projectiescherm voor de heren en transformeert in een handomdraai van strenge juf in een erotomane lichtekooi die zich maar al te graag laat betasten door haar pupillen. Stuk voor stuk zijn het geboren loosers: Tjibbe, de dichter die te pas en te onpas voorleest uit zijn bundel Demento Mori ("o kut, oerschepping der natuur, uit u kruipt alle creatuur...."); de boer Wiebe, wiens vrouw zich heeft verhangen, met achterlating van een briefje met "Je wordt bedankt, Wiebe." en ga zo maar door.

De verhaallijn is van ondergeschikt belang en, al rammelt de constructie hier en daar, de voorstelling wordt tot een geheel gemaakt door de muziek en met name door de werkelijk schitterende belichting. Vooral de groepsscenes zijn hilarisch, met als een van de hoogtepunten de scene waarin juf haar leerlingen potloden uitdeelt die ze vervolgens om beurten moeten komen slijpen in een electrische puntenslijper die ze strak tegen haar kruis gedrukt houdt. Of de scene waarin de vijf mannen collectief huilen als wolven om hun hunkering naar De Vrouw kracht bij te zetten. Een avond met ... is uiteindelijk een lichtvoetige, weinig pretentieuze voorstelling geworden waarin het droogkomische talent van de acteurs volledig tot zijn recht komt.