Op de hardkartonnen wand plakt hij een krantenknipsel met het portret van zijn beroemde landgenoot Yasser Arafat. De acteur Yasser Mansour is zijn leven lang al aangezien voor de Palestijnse leider. Net als Arafat heeft hij een grote neus en hij is afkomstig uit Palestina. Nu moet hij spelen in de provincieschouwburg van Sittard. Hij zou liever in een ander stuk willen staan, maar als acteur is hij nu eenmaal afhankelijk van wat hem wordt aangeboden: in dit geval de rol van de jood Shylock in Shakespeare's Koopman van Venetië. Er is geen jood te vinden die Shylock wil spelen, constateert hij schamper

Yasser is een stuk van Adbelkader Benali, die in 1996 succesvol debuteerde met de roman Bruiloft aan Zee en eerder eveneens in opdracht van Toneelschuur Producties de toneeltekst De Ongelukkige schreef. De monoloog wordt gespeeld door Sabri Saad El Hamus, in regie van Ernst Braches. Het is een stuk dat vol zit met verwijzingen naar de verbeelding en de realiteit, een geraffineerd spel met identiteiten. Het contrast is groot, tussen de zestiende eeuwse Shylock die als genoegdoening een pond vlees eist, de actualiteit van Arafat en de emoties van een Palestijnse acteur in de kleedkamer te Sittard. Tussen die werelden pendelt de acteur, die door de diefstal van zijn rekwisietenkoffer in een acute toestand van razernij en frustratie is geraakt. Tot overmaat van ramp heeft ook zijn vriendin hem nog verlaten, na een ruzie over politiek.

De associatieve schrijfstijl van Benali biedt poëtische momenten, maar soms ook overgangen die niet altijd even helder zijn. Benali schreef de tekst overigens ruim voor de elfde september en de recente gebeurtenissen in Amerika plaatsen de voorstelling in een onvoorzien actueel kader. De verscheurdheid van het personage Yasser Mansour wordt daardoor uitermate invoelbaar.

Sabri Saad El Hamus, die ook het idee voor de voorstelling leverde, speelt Yasser vol overgave, met een aan hysterie grenzende razernij. Vanaf het begin schakelt hij als het ware naar de hoogste versnelling, met pas naar het einde toe momenten van bezinning of enigszins grimmige humor. Hij speelt een acteur die wil schitteren in zijn vak, maar wil zelf ook teveel uitpakken. Iets meer variatie in de dramatische opbouw zou de voorstelling ten goede komen.