Macbain gaat over een echtpaar dat doet denken aan Macbeth en zijn Lady, het ambitieuze echtpaar uit Shakespeares meest donkere tragedie, maar ook aan Nirvana-zanger Kurt Cobain en zijn vrouw Courtney Love. Het is een bewerking van Macbeth, geschreven door Gerardjan Rijnders voor twee Portugese acteurs, die het in 2013 in Lissabon speelden.
Het stuk van Rijnders is eigenlijk een soort epiloog: een gefantaseerde improvisatie op de gesprekken van de Macbeths als zij na hun gruweldaden zouden zijn blijven leven. Het is een overrompelend, onontkoombaar en ontluisterend beeld dat geschetst wordt van twee mensen die niet met en ook niet zonder elkaar kunnen leven. Een extreme exercitie: het echtpaar uit Who's afraid of Virginia Woolf maar dan als de drank allang op is en met bloed aan de handen.
Gelukkig kiest Dood Paard ervoor het stuk te brengen als een drieluik: voor de tekst van Rijnders zijn twee korte stukken geplakt die de voorstelling lucht geven.
Het begint met fragmenten uit authentieke interviews met het roemruchte duo Kurt Cobain en Courtney Love. Hun relatie was zeer turbulent, vol drank en drugs en uiteindelijk pleegde Cobain in 1994, een jaar na de geboorte van hun dochter, zelfmoord. Topper en Biesheuvel hebben zich zo extravagant mogelijk uitgedost: zij hoerig in zwart leer en rood satijn met een enorm decolleté, zware make-up en een diadeem in het geverfde haar; hij in pyjamabroek met daar overheen een Schots geruit rokje, blauw gelakte nagels en een jaren negentig zonnebril op. Tijdens het interview is hij met een rode lippenstift zijn armen aan het bewerken. Een geestig inkijkje in de verwarring en gekte waarin zij beide moeten hebben geleefd: hun roem maakte elke menselijkheid onmogelijk; ze zaten gevangen in het mediacircus. Het wordt totaal over de top gespeeld in een hilarische parodie.
Het tweede deel is een uptempo gespeelde poppenkastversie van Macbeth; twee kinderen die een grotemensen-toneelstuk spelen. Opnieuw erg komisch en vol verwijzingen, snel en knap schakelend gespeeld met speelgoedkronen en plastic nepzwaarden.
Om dan weer terug te schakelen naar een echtpaar: ditmaal zo ver mogelijk van elkaar op de bank, een stel levenloze poppen tussen hen in.
Het decor is imposant: boven hun hoofd hangt een gigantische glazen plaat vol rinkelend bestek, die gaandeweg steeds lager komt te hangen en hen uiteindelijk verplettert. Aan de zijkanten zorgen metalen platen waarop speakers zijn bevestigd voor een overdonderend en dreigend geluid dat telkens harder en onontkoombaarder wordt, een geluidsontwerp van Wessel Schrik. Een infernale atmosfeer vol rook, donkerte, dreiging. De poëtische, duistere tekst van Rijnders vol korte zinnetjes die vaak herhaald worden, werkt claustrofobisch. Er is geen ontkomen aan.