Waarom gaat het in verhalen altijd over conflicten en nooit over gewone, alledaagse dinsdagmiddagen? Over wat er gebeurt na de moord van Medea op haar kinderen, hoe mensen door moeten met leven. Met die schijnbaar achteloos opgeworpen gedachte begint Als vrouwen vrienden zijn, de nieuwe voorstelling van Bellevue Lunchtheater die ook op tournee gaat door het land. De tekst is geschreven door Hannah van Wieringen; eerder schreef zij onder meer de tekst voor de goed ontvangen voorstelling Mahler & Kokoschka, over de onstuimige liefde van het kunstenaarskoppel Alma Mahler en Oskar Kokoschka.
Als vrouwen vrienden zijn is gebaseerd op speciaal herschreven en bewerkte columns die Van Wieringen het afgelopen jaar maakte in opdracht van de Theatermaker: over twee vriendinnen die elkaar met enige regelmaat vluchtig ontmoeten, niet toevallig telkens op dinsdagmiddagen. De dertien korte scènes worden van elkaar gescheiden doordat de titel van het nieuwe fragment in rood wordt geprojecteerd op de bank die centraal staat in de verder lege ruimte. De gesprekken tussen de twee vrouwen zijn intens, grappig en steeds gaat het ergens over. Altijd is er sprankeling en lichtheid in de dialogen.
Dat ligt ook aan de twee actrices die moeiteloos in de wondere wereld van Van Wieringen kruipen. Broos en teder soms, verwonderd of boos, hard lachend zoals goede vriendinnen dat kunnen, of juist met een hele subtiele smile die langzaam maar zeker steeds verder doorbreekt. Ze ontmoeten elkaar op een terras, het vliegveld, het strand, via FaceTime of in een suikerbietenveld en bezien daar hun levens. Onmiddellijk pakken ze het gesprek weer op, al zijn ze soms weken verder, is er van alles gebeurd wat niet besproken wordt: ze beginnen gewoon telkens alsof ze nooit gestopt zijn met praten. Voorbijgaand aan alle formaliteiten van: hoe was het bij die en wat zit je haar goed. Dat is heel verfrissend en tussen de regels door zeggen ze intussen vaak meer dan daadwerkelijk te horen is. Ze praten over aalscholvers, global warming, donkerblauwe broekpakken, octopussen, verliefd zijn, over van alles. Zonder hiërarchie of machtsspelletjes: een vanzelfsprekende vriendschap. Intussen komt er een heleboel voorbij, van Plato tot vibrators en van Elfriede Jelinek tot fietssloten.
Janneke Remmers (ze maakte indruk als Andromache in de gelijknamige Toneelschuurproductie) en Eva Marie de Waal zijn twee gelauwerde actrices. Ze kennen elkaar en tekstschrijver Hannah van Wieringen goed en ze zijn aan elkaar gewaagd: beurtelings uitdagend, hoopvol, uitbundig of juist heel stil. De voorstelling is een ode aan vriendschap, en, zoals Van Wieringen het omschrijft: "Vriendschap is na koffie voor mensen het allerbelangrijkste op aarde, dat weet iedereen."
