Ze weet telkens weer te ontsnappen aan zijn greep. Meteen al in de beginscène in bed waarin zij tegenstribbelend wordt overmeesterd door haar man. Terwijl hij woeste bewegingen maakt, blijkt zij onder hem allang verdwenen.

Na acht jaar maakt Jakop Ahlbom een remake van zijn voorstelling Innenschau. Intussen is Ahlbom een grote naam geworden, onder andere met zijn veelgeprezenHorror, waarschijnlijk zijn beste voorstelling tot nu toe, waarmee hij op wereldtournee ging van West End totNieuw-Zeeland en Azië. Hij maakt voorstellingen zonder tekst waarin surrealistische scènes, bizar knappe acrobatiek en dans, theater, illusionisme en special effects een unieke mix vormen. Ahlbom schetst een werkelijkheid die even vanzelfsprekend is als verontrustend; zijn personages gedragen zich altijd anders dan je had gedacht. Ze zijn ondoorgrondelijk, mysterieus en meedogenloos. Zijn werk lijkt altijd diepere lagen bloot te leggen van oerangsten, dwingende obsessies, onhoudbare verlangens.

Innenschau[Revisited]is nog wat strakker geworden dan de versie uit 2010 en nog meer toegespitst op de strijd tussen de seksen. De hoofdpersoon is een obsessief jaloerse man (Reinier Schimmel). Overal ziet hij zijn vrouw (Silke Hundertmark) opduiken en telkens als hij haar denkt te hebben gevonden, is ze weer verdwenen. Af en toe zie je een verontrustend detail: een bebloede handdoek, een mes dat flitst, een kussen dat uit een doos wordt gehaald en onder het bloed blijkt te zitten. Twee detective-achtige types onderzoeken met witte handschoenen nauwkeurig de slaapkamer waaruit de vrouw is verdwenen en verdwijnen dan zelf plotseling. De barvrouw vouwt van wat losse velletje een krant waar een gat in blijkt te zitten en plakt daar een foto van de vermiste vrouw in, een geweldige goocheltruc. Zo zit de voorstelling barstensvol gekke vondsten, bizarre wendingen en geniaal uitgevoerde acts. Prachtige droombeelden creëert Ahlbom, naast nachtmerrieachtige taferelen. Ze doen denken aan het werk van beeldend kunstenaars als Magritte: fotorealisme waarin tegelijkertijd de gebruikelijke ordening van tijd en plaats is verstoord en vervangen door een raadselachtige eigen logica. Als altijd munten zijn dansers uit in een rijke bewegingstaal en een ongelooflijke souplesse: sommige lijken letterlijk van elastiek. De vrouwen zijn zonder uitzondering supersexy gekleed en gedragen zich verleidelijk. Telkens weer zie je handen over lichamen gaan, hoofden tevoorschijn komen op onverwachte plekken; er wordt uitbundig gedanst en geflirt.

Een Freudiaanse verwijzing en een visueel hoogtepunt vormt de gigantische opblaasvrouw, waar de man – letterlijk – in verdwijnt.Net als de vorige keer wordt de voorstelling begeleid door de indie-popband Alamo Race Track met een aantal stevige rocknummers en een sfeerbepalende soundtrack.

'Innenschau' betekent: introspectie, naar binnen kijken, naar wat er zich afspeelt in het de duistere krochten van het on(der)bewuste. Het is een even fascinerende als angstaanjagende reis naar binnen toe, naar de plekken waar mensen gedreven worden door hun fantasieën en geheime verlangens.