Waar zou je allemaal wel niet van verlost willen worden? Dat je niet over alles een mening hoeft te hebben, verzucht de een. En dat je niet steeds hoeft te kiezen tussen hypotheken, verzekeringen en wat al niet meer, zegt de ander. En hups, daar gaat het fototoestel uit het raam van de auto: hoeveel mooie momenten heeft ze al niet gemist omdat ze ze zo nodig vast moest leggen? Onmiddellijk gevolgd door de mobiele telefoon: al die eindeloze gesprekjes over niks, hups, weg ermee!

Het is een bevrijdend moment in de voorstelling Weg, geschreven en geregisseerd door Kees Prins. De twee hoofdpersonen in zijn stuk zijn Ellen en Véronique: twee dames van rond de vijftig die elkaar weer ontmoeten bij de begrafenis van een wederzijdse jeugdvriend. Ze hebben elkaar in geen vijfentwintig jaar gezien, maar het klikt als vanouds. Allebei zijn ze weer alleen, de kinderen zijn de deur uit en de echtgenoten inmiddels ex. Samen besluiten ze weg te gaan, weg van de verzekering en de hypotheek, weg van het zappen op de bank, weg van het gewone leven. Ze stappen in de auto, richting zuiden en dan almaar rechtdoor.

In korte, filmische scènes, als een roadmovie op toneel, heeft regisseur Kees Prins de voorstelling opgebouwd. Een oude Volvo staat centraal, twee witte strepen suggereren een autobaan en op het achterdoek worden lichtflarden geprojecteerd. Dat werkt wonderwel: de auto heeft een bepaalde intimiteit, die heel herkenbaar is. Kletsen, naar buiten turen, de radio die verandert van Vlaams naar Frans, de aanvallen van slaperigheid. Ruziemaken over de route of over de stand van het buitenspiegeltje. Hilarisch is de scène waar de actrices van plaats wisselen zonder uit te stappen: over elkaar heen kruipend en worstelend met de koppeling. Mede door de fraaie belichting van Reinier Tweebeeke en de geluidsfragmenten, werkt de suggestie van een eindeloze autorit wonderwel. Onderweg maken de twee vrouwen van alles mee, van slapen bij de boer tot pech onderweg. Hun relatie verandert en de grote bevrijding blijft uit. Intussen valt er veel te genieten van het komische talent van de actrices, Raymonde de Kuyper en Leny Breederveld. De dialogen van Kees Prins zijn geestig en schakelen naturel tussen lichte en wat zwaardere onderwerpen. Echt zwaar wordt het nergens. Al hangt er een licht tragische ondertoon onder deze tot mislukken gedoemde reis naar vrijheid, er valt vooral veel te lachen en te genieten.