Hij vindt haar lief, maar zij is op de president van Amerika. Met dat gegeven begint de voorstelling M/V terug naar af van Mug met de Gouden Tand, met Marcel Musters en Maureen Teeuwen. Twee doorgewinterde Mug-acteurs, die allebei in 1985 al bij de oprichting van het gezelschap betrokken waren en die de laatste jaren bij het grote publiek bekend zijn geworden met de tv-series Hertenkamp en TV7.
De voorstellingen van Mug met de Gouden Tand komen al improviserend tot stand, op basis van de "ideeën, actuele thema's, fantasieën en dromen die zich als het ware aan de makers opdringen" (citaat persbericht). De titel M/V terug naar af klinkt veelbelovend, zeker als het gaat om twee zulke goede acteurs die in het verleden meermalen hebben laten zien hoe knap ze ervaringen uit hun persoonlijk leven in een voorstelling weten te verwerken.
/Fraaie vondsten zijn er genoeg, zoals het prachtige opblaasbed dat centraal op het toneel staat. Als een phoenix uit de as, zo verrijst Maureen Teeuwen als supervamp met bontjas, zwarte kousen en pumps uit de witte lakens. Of wanneer Marcel op de grond gaat liggen en we zijn gezicht in close-up zien via de monitor, zodat zijn verhaal over de obsessies van een hoerenloper veel indringender werkt dan wanneer hij het gewoon had verteld. Af en toe zijn er momenten van dramatische spanning tussen de twee personages: zoals wanneer ze samen op bed zitten en hun hoofden steeds dichter bij elkaar komen. Minutenlang cirkelen de twee monden om elkaar heen, maar steeds als je denkt: nu gaan ze elkaar kussen, komt er een kink in de kabel.
Maureen Teeuwen leeft haar jeugdfantasie uit als Jackie Kennedy, de vrouw van de vermoorde president; Marcel Musters komt in de diverse scènes niet veel verder dan het spelen van de wat sukkelige, dikke bronstige brombeer die het ook niet kan helpen dat hij steeds maar achter één ding aanloopt.
Helaas blijft het bij een paar aardige aanzetten en mooie momenten. De overgangen zijn met grof tape aan elkaar geplakt, maar tot een echte voorstelling wil het niet worden. Het is jammer dat de makers niet kritischer zijn geweest over hun eigen teksten, want er had veel meer in gezeten.