In een uitverkochte Toneelschuur speelde Dood Paard zaterdagavond de voorlopig laatste voorstelling van Ilias, dat in februari in Brussel in première ging. Opvallend veel jongeren waren er, naast veertigers en vijftigers, waarvan sommigen misschien een meer klassieke voorstelling hadden verwacht.

Deze Ilias is weliswaar gebaseerd op het klassieke verhaal van Homeros, maar Oscar van Woensel maakte een nieuwe tekst waarin het taalgebruik bepaald niet klassiek genoemd kan worden. Het perspectief ligt, net als bij de voorstelling waarmee Toneelgroep Amsterdam destijds de Westergasfabriek in gebruik nam, bij de goden. Op een doek boven het speelvlak staat in enorme letters WE DON'T CARE en dat geeft de basishouding van de goden aardig weer.

Alhoewel, bij het zootje ongeregeld dat de godenfamilie vormt, zijn genoeg nuances te vinden. Zeus is als de opperheerser misschien wel het meest losgeslagen: hij loopt voortdurend zijn pik achterna en is verder alleen geïnteresseerd in de kwaliteit van de wijn. Met een blonde pruik op en een nethemd is Zeus (Kuno Bakker) het prototype van een ordinaire supermacho. Tegenover hem staat zijn broer Hades, de god van de onderwereld, die lijdt aan een depressie en in zekere zin het geweten vormt van de godenfamilie. Hij is de poortwachter, die de doden niet meer verwerkt kan krijgen; allemaal jonge mannen die sneuvelen tijdens de Trojaanse oorlog. Zijn afgrijzen laat zich moeiteloos vertalen naar de actualiteit van de oorlog in Irak.

De rest van de goden heeft daar weinig last van. Ze houden zich bezig met hun eigen lievelingetjes; de een is voor de Grieken, de ander voor de Trojanen. De personages hebben stuk voor stuk zo hun maniertjes; zo heeft Ares, de god van de oorlog, gelakte nagels en een verveeld, nichterig toontje. Hoewel er stevig wordt gescholden in eigentijds jargon (veel fuck en kut), zijn er ook poëtische fragmenten. Het is opvallend hoe hecht het ensemble is geworden; veel acteurs doen voor het eerst mee bij Dood Paard, dat meestal in de kleine zaal speelt met niet meer dan de kernleden. Ilias is een intelligente en vaak amusante voorstelling geworden, waarin een ongebreideld cynisme de toon voert maar hier en daar ook ruimte is voor verzet, voor poëzie en voor humor.