Potentieel zijn er voor deze Holland Festival-voorstelling waarschijnlijk drie heel verschillende doelgroepen: diegenen die 'grand old man' Michel Piccoli nu weleens in levende lijve willen zien, de fans van Robert Wilson, megaster van de kunstwereld, en de liefhebbers van het werk van Marguerite Duras. En dan is er misschien nog een piepklein restgroepje dat af zou kunnen komen op Lucinda Childs, die binnen de moderne danswereld een zekere faam heeft, maar voor het grote publiek een minder bekende naam zal zijn.
Waarschijnlijk zal de voorstelling de echte Wilsonfans het meest aanspreken; die van Piccoli zullen een licht gevoel van teleurstelling niet kunnen onderdrukken en die van Duras komen er het meest bekaaid af.
La Maladie de la Mort is een uiterst geconcentreerde, poëtische tekst over een man die probeert te ontsnappen aan de dodelijke eenzaamheid waarin hij gevangen zit. Hij betaalt een mooie, jonge vrouw om enkele nachten bij hem door te brengen. Zij stemt toe omdat ze iets in hem herkent dat ze na enige tijd benoemt als 'de ziekte van de dood'.
De teksten van Duras vereisen op het toneel een grote intimiteit, de spanning zit in het onuitgesprokene, het onzegbare, het mysterie. Je moet het bij wijze van spreken nog voelen wanneer iemands nekhaartjes overeind gaan staan .
In Wilsons versie ontbreekt die intimiteit ten ene male. Het is een grote zaalproductie met de bij hem gebruikelijke mooie achtergrondplaatjes waarin de hallucinerende uitwerking die Duras kan hebben echter volledig ontbreekt. Zelfs een grootheid als Michel Piccoli slaagt er, ondanks zijn voortreffelijke tekstbehandeling, maar af en toe in de juiste snaar te treffen. Wilson laat hem met zijn ogen rollen, zacht grommen, schreeuwen en in een koddig intermezzo een Italiaanse schlager mimen. Best wel komisch, er gaat een zucht van verlichting door de zaal als er even gelachen kan worden, maar het leidt alleen maar af van het spel en voegt niets toe. De arme Piccoli is gekleed in een zwarte soutane, waardoor hij meer doet denken aan een in gewetensnood geraakte katholieke priester dan aan de 'uomo universale' die Duras beoogt te karakteriseren.
Zijn 'muze', Lucinda Childs heeft een engelachtige kwaliteit met haar lange, tengere lichaam, gekleed in een lichte, nauwsluitende jurk met sleep. Voor een Amerikaanse danseres spreekt ze voortreffelijk Frans (de voorstelling is boventiteld), maar een echt goede actrice is zij niet en haar aanstellerige toontje gaat steeds meer irriteren.
La Maladie de la Mort is kortom een voorstelling waarin alleen de 'die-hard' Wilsonfans aan hun trekken komen. De liefhebbers van Duras moeten constateren: Duras wint en verliest tegelijkertijd.