Een stevig uit de kluiten gewassen dame van de bewakingsdienst eet boterhammetjes uit een plastic trommel, terwijl ze zich warmt aan een straalkachel. Om haar heen krioelt het van de reizigers die heen en weer rennen van de ene kant van het immense terrein naar het andere. Een man en een vrouw lopen langzaam op elkaar af, om elkaar tenslotte innig te omhelzen. Intussen begint de rij coniferen langs de liften woest te bewegen. Een man probeert aan de aandacht van de bewaakster te ontsnappen door zich achter een mobiele conifeer te verstoppen, maar wordt op de roltrap genadeloos gevangen genomen tussen twee kastdeuren.

Het is een absurde wereld, die van Atom Tattoo, de nieuwe voorstelling van Dogtroep, opnieuw gemaakt op lokatie, ditmaal in de in aanbouw zijnde Amsterdam Passenger Terminal. Vanaf volgend voorjaar gaan de grote cruiseschepen er aanleggen. Het is een schitterende lokatie, gelegen aan het IJ: hoog, ruim, modern met een golfvormig dak en veel glaswerk, dat uitzicht biedt op de voorbijrazende treinen. Dogtroep maakt optimaal gebruik van de immense ruimte.

Het is de eerste, grote voorstelling van het vernieuwde Dogtroep, na de afscheidsvoorstelling Hotazel vorig jaar zomer, een verwerking van de tragische dood van twee kerngroepleden in maart van dat jaar. Een aantal mensen van het eerste uur waaronder artistiek leider Trees Schreurs, besloot Dogtroep te verlaten, waarna Titia Bouwmeester de artistieke leiding op zich nam. Na een aantal kleinere, experimentele voorstellingen is Atom Tattoo een eerste proeve van bekwaamheid voor de nieuwe generatie Dogtroepers. De kracht van Dogtroep lag altijd in het creëren van beelden die, zonder dat er veel aan valt uit te leggen, een sterke dramatische werking hebben. In Atom Tattoo is dat gegeven inhoudelijk sterker, humoristischer, absurdistischer en spectaculairder uitgewerkt dan ooit.

Centraal staat de zoektocht naar liefde in een omgeving die door technologie wordt beheerst. Een vrouw die paars van de kou uit een transparante koffer vol ijsblokken stapt, klampt zich wanhopig vast aan een voorbijganger, met bewegingen die sterk aan het danstheater van Pina Bausch doen denken. Op de speelvloer rijden rolstoelen en robotautootjes af en aan en lijken een eigen leven te leiden. De band die in het begin van de voorstelling bijna letterlijk achter het behang wordt geplakt, komt triomfantelijk muziek makend weer te voorschijn uit een raket. Ontsnappingen en raadselachtige verdwijningen vormen een belangrijk thema in de voorstelling, die niet na te vertellen zo rijk is aan visuele en geluidseffecten. De verbeelding is aan de macht in Atom Tattoo.