Een ouderwetse telefoon staat centraal in het huis van de familie Forsythe, maar veel contact met de buitenwereld is er niet. Als de telefoon al gaat, wordt hij genegeerd of de hoorn wordt eraf gesmeten. De houten achterwand maakt de indruk van een gebarricadeerde schutting en als dochter Christine het gordijn boven haar smalle bedje opzij schuift, wordt een traliehek zichtbaar. Alles concentreert zich op het binnengebeuren, waar zich een troosteloos gezinsleven afspeelt. Christine, zo komt de directeur melden, hoeft op school niet meer terug te komen. Seksuele uitspattingen, wapenbezit en ongekend agressief gedrag maken dat zij niet langer te handhaven is. De vader van het gezin is allang geleden met de noorderzon vertrokken; moeder is een kettingrokend nerveus wrak met straatangst en zoon Mike heeft uit zelfbehoud een strategie ontwikkeld van totale afzijdigheid.

Shout across the river is een toneelstuk van de Engelse schrijver Stephen Poliakoff, vertaald en bewerkt door Jules Terlingen die eerder dit seizoen Forza Caesari regisseerde bij FACT Het is oorspronkelijk een sociaal drama: de titel slaat op de rivier die een grens vormt tussen de haves' en de have-nots'. In de bewerking van Jules Terlingen is de handeling toegespitst op de moeder-dochter-relatie. De mannen spelen een bijrol: zoon Mike is vrijwel steeds aanwezig, maar houdt zich van de domme; een vage vriend van Christine hangt rond in afwachting van een flinke beurt en de schooldirecteur neemt steeds meer de rol van een voyeur in. Hij loert naar binnen achter het traliehek en zet zich tenslotte aan de venijnige mix van wodka en whisky die in grote hoeveelheden geconsumeerd wordt. Shout across the river geeft een beeld van hoe mensen gevangen kunnen zitten in hun milieu, zonder dat duidelijk wordt waarom dit stuk hier en nu gespeeld moet worden. Het is geen politiek statement over de have-nots', maar evenmin een psychologisch sterk uitgekristalliseerd drama. Terlingen heeft in zijn regie eerder gekozen voor karikaturen dan voor mensen van vlees en bloed. De moeder (Carline Brouwer) is zo nadrukkelijk hysterisch, dat ze je niet echt raakt en ook de veranderingen die ze ondergaat zijn schetsmatig en niet echt invoelbaar.

Het meest overtuigend is Mirjam Stolwijk die de woede en onmacht van de rebelse Christine mooi neerzet. Het psychologisch terrorisme waaraan zij haar moeder onderwerpt, levert een beklemmende spanning op.