Of er ook om te lachen valt? Hardnekkig keert de vraag terug in het introductiefilmpje: twee personen (waaronder Lineke Rijxman met een Charlie Chaplin snorretje) praten op een terras, in ouderwets aandoende zwart-wit beelden gefilmd, over de filosoof Martin Heidegger. Geen lachebekje, de auteur van Sein und Zeit, dat zeker niet. Hij is een van de twee hoofdpersonen uit de nieuwe voorstelling van mugmetdegoudentand Hannah en Martin. Hannah is de Joodse filosofe Hannah Arendt. Zij hebben kortstondig een liefdesrelatie gehad: Hannah was een onschuldige studente van achttien; Heidegger haar docent, toen al hoogleraar en een getrouwde man van 35. Een relatie die kennelijk tot de verbeelding sprak van de makers, Joan Nederlof, Lineke Rijxman en Willem de Wolf. Vooral omdat het zo'n onwaarschijnlijke combinatie was: Hannah Arendt was joods en Heidegger sympathiseerde met het nationaal-socialisme.

De mugmetdegoudentand raakte geïntrigeerd door het tweetal en zoals in al hun werk, maken zij theater vanuit het hier en nu. Ze proberen niet de affaire te reconstrueren, maar kijken vanuit hun eigen ervaring, hun eigen vragen en twijfels naar de geschiedenis. Hannah en Martin is dan ook een intelligente mix geworden, waarin talloze lagen over elkaar heen buitelen. We zien af en toe scènes waarin de acteurs Heidegger en Arendt spelen, in verschillende periodes van hun leven; we zien een studente die de heer Wolf vragen stelt en we zien twee acteurs die worstelen met hun personages. Niet lief genoeg, schudt Lineke Rijxman haar hoofd, als ze zichzelf als Hannah op televisie ziet spreken. Willem de Wolf voelt zich verraden als hij iets van zijn diepste zielenroerselen prijs heeft gegeven en Lineke daar meteen gehakt van maakt.

Ook de verschillen tussen de acteurs spelen in zo'n persoonlijke voorstelling een grote rol. Rijxman heeft als actrice een veel gevarieerder palet om uit te kiezen; zij schakelt met verbluffend gemak van de ene rol in de andere en ontpopt zich meer en meer als een rascomédienne; Willem de Wolf speelt eigenlijk altijd zichzelf en vaak werkt dat heel goed, maar in deze voorstelling schiet die speelwijze af en toe tekort. Je bent een Groningse middenstander, schmiert Lineke, een zak aardappels. Echt erg is dat niet, want ook in de verhouding tussen Heidegger en Arendt is hij, vanuit het perspectief van nu bezien, de minder interessante. De voorstelling komt wat langzaam op gang, maar biedt veel stof tot nadenken en ja, gelukkig, er valt ook om te lachen.