Van sommige acteurs houd je gewoon erg veel. Al leest hij het telefoonboek voor, ik hang aan de lippen van Dirk Roofthooft. Dat dacht ik tenminste altijd. Toch was de Nederlandse première van The Brodsky Concerts een hele kluif.

In The Brodsky Concerts zien we Dirk Roofthooft samen met pianist en componist Kris Defoort op toneel in een voorstelling, geïnspireerd op het werk van de Russische dichter en Nobelprijswinnaar Joseph Brodsky (1940-1996). Brodsky is beroemd vanwege zijn zangzeggerige manier van declameren, met het timbre en de vervoering van een Russisch-orthodoxe priester. Toen Dirk Roofthooft hem ooit op televisie een gedicht zag voordragen, raakte hij in de ban van Brodsky. Hij nodigde Kris Defoort, met wie hij eerder samenwerkte in de opera House of the Sleeping Beauties, uit om samen een hommage aan Brodsky's poëzie samen te stellen.

De voorstelling komt traag op gang. De pianist loopt nog even terug naar achteren, Dirk schenkt zich een glas spa blauw in, kijkt tersluiks naar het (schaarse) publiek en kucht nog eens. Een vertraging die misschien bewust is ingebouwd om het publiek te onthaasten. Er is weinig dat voor afleiding zorgt: een vleugel en een synthesizer links, Dirk staand met een glas water achter een katheder rechts. Het is altijd spannend wanneer er vrijwel niets gebeurt op het toneel. De toeschouwers zijn angstvallig stil, maar als het wat langer duurt, begint het grote kuchen en draaien. 'Het is toch geen try-out vanavond?', hoor ik een buurvrouw fluisteren.

Dan begint Dirk te zingen en Kris begeleidt op de piano, een lied dat sterk doet denken aan Imagine van Joh Lennon: "If you were drowning, I would come and rescue you if you were a bird, I'd make a recording.......' De sfeer is sereen, enigszins verheven en eigenlijk blijft dat zo gedurende de kleine anderhalf uur dat de voorstelling duurt. Zoals altijd bij Roofthooft, is het heel integer en zuiver wat hij doet, dat is mooi om te zien. Toch ontbreekt de dramatische spanning. Dirk spreekt zacht, bijna monotoon en de muziek van Kris Defoort begeleidt vooral de tekst. Hij vult de stiltes tussen de woorden, beweegt soepel in een heel eigen stijl die soms jazzy aandoet, maar ook aan hedendaagse muziek doet denken. Pas tegen het eind komt er meer dramatische spanning tussen de woordkunstenaar en de klankentovenaar. The Brodsky Concerts doet te lang aan een voorleesavond denken en wordt te weinig theater.