'Morgen ga ik beginnen, morgen ga ik ophouden met drinken. Morgen wordt alles beter.' Het stuk ALSEMKOMT, een sappig-Vlaamse vertaling van The iceman cometh van Eugene O'Neill, is een Amerikaanse 'low-class hero'-variant op 'We gaan naar Moskou' van Tsjechovs Drie zusters. Ze gingen namelijk niet. ALSEMKOMT speelt zich af in het café van Harry Hope (oh ironische naam), een soort laatste toevluchtsoord voor alcoholisten, hoertjes en andere randfiguren.

Harry wordt vijftig en tot ieders geluk komt ook Hickie nog langs (The Iceman uit de titel, meesterlijk gespeeld door Stefan Degand). Als hij zijn entree maakt, breeduit met vier flessen whisky, stijgt het energieniveau meteen. De lethargie en lusteloosheid van de rondhangende vaste klanten wordt even doorbroken. Maar Hickie is veranderd en hij verkondigt zijn nieuw verworven mantra: 'stop met drinken, leef in het hier en nu en vind rust!'

Het Vlaamse gezelschap De Roovers bestaat twintig jaar en dat wordt groots gevierd met een 'Feest van Nuttelozen'. Een feestje dat er zijn mag. ALSEMKOMT vormt het sluitstuk van hun 'Dollarcyclus', over de financiële en morele crisis van het kapitalistische systeem. Na Timon Van Athene en Peter Handkes De Laatsten der Onverstandigen zoomen de Roovers nu in op de kleine mens.

Voor de voorstelling is het kerncollectief van de Roovers uitgebreid met een flink aantal spelers en, heel bijzonder, met gitarist Mauro Pawlowski van dEUS, in 2014 nog verkozen tot beste muzikant van het jaar door de MIA (Music Industry Awards). Pawlowski oogt strak in het pak en supercool, zeker naast de cafégasten die er van buiten even vlekkerig en geschonden uitzien als ze van binnen lijken te zijn. Hij verbindt de vier bedrijven met mooie liedjes, van JJ Cales After Midnight tot Night Song van Nina Simone: melancholische songs waarin ook een soort van commentaar verscholen zit over het droeve geploeter op de speelvloer, bijna als het koor in de Griekse tragedies.

Het is een ijzersterk stuk. Onbegrijpelijk dat het werk van O'Neill (ooit Nobelprijswinnaar) nog zo weinig gespeeld wordt. Prachtige dialogen en een mooie opbouw, van sfeerschets naar dreigende conflicten en van een hoopvol middenstuk naar de dramatische afloop. Sterk gespeeld ook: Luc Nuyens is als Harry Hope een even ontroerende als hopeloze cafébaas die na de dood van zijn vrouw nooit meer de deur uit is geweest (maar 'morgen' gaat hij het echt doen) ; Sofie Sente doolt rond als een van alcohol doordrenkte ex-actrice (maar 'morgen' gaat ze terug naar het theater) , Sara De Bosschere is een hoertje dat droomt van een huwelijk (maar ook pas 'later'). In de ijzingwekkend slotmonoloog van Hickie (The iceman) spatten alle dromen uiteen. Al zijn de personages zonder uitzondering mislukkelingen en losers, je gaat toch van ze houden. Geen optimistisch stuk, maar het spelplezier spat ervan af. Heerlijk om te zien!