In haar lichtblauwe jurk en met hoge hakken, ziet Ricky Koole er geweldig uit en ze zingt de sterren van de hemel. Fijne luisterliedjes over tederheid, liefde en geborgenheid: Joni Mitchell, James Taylor.De drie acteurs die in het eerste deel een verhaal vertelden, vormen nu een begeleidingsband, aangevuld met pianist Marcus Olgers.

Spell m-a-n is een voorstelling in drie delen, waarvan de samenhang niet echt duidelijk wordt en die elkaar niet echt versterken. Elk deel is op zichzelf overigens kwalitatief goed genoeg, alleen vraag je je af waarom deze onderdelen aan elkaar worden gekoppeld.

Het eerste deel is gebaseerd op het verhaal Congo van Paulo Pourveur. Een soort mix van De avonturen van doctor Livingstone een Tien kleine negertjes, geestig en absurdistisch. In dit geval gaat het om tien blanke mannen die een bizarre tocht maken naar het verre Congo om er de vrouw van hun dromen te zoeken. Als een zwaan kleef aan komen er steeds meer mannen bij tot het kennelijk magische getal van tien is bereikt. Dan begint het terugtellen: "En toen waren er nog negen...". Onderweg belanden ze in vreemde oorden en moeten ze vechten tegen fictieve en realistische tegenstanders. Een voor een worden de mannen uitgeschakeld tot de laatste man dan uiteindelijk vindt waarnaar hij zo lang op zoek was: "Mrs. Livingstone, I presume?"

De drie acteurs beschrijven om beurten de lotgevallen van de tien mannen; soms duiken ze even in een van de personages maar meestal blijven ze in de vertellersrol. Ze doen dat geraffineerd en met veel plezier, zodat het spannend blijft om de bizarre avonturen te volgen.

De enscenering is simpel en doeltreffend. Een rechthoekige vijver met lotusbloemen domineert op een houten verhoging. Op de achtergrond hangt een rood vlammend doek dat iets van spanning en passie suggereert. Rechts van het podium staat de vleugel en zitten de acteursmuzikanten.

Het derde deel bestaat uit een monoloog van Ricky Koole die na een aantal songs haar microfoon weglegt en zonder enige overgang begint te vertellen. Over een vrouw die gefascineerd of beter gezegd geobsedeerd wordt door de chemische processen in het menselijk lichaam. Door het DNA en door het perfecte mechanisme dat het lichaam is. Het is een heftige monoloog die steeds intiemer wordt over het lichaam van de vrouw zelf. Je zou willen dat zij de vrouw is naar wie de mannen op zoek waren of dat op andere wijze de teksten enige connectie maken, maar ze blijven los van elkaar staan. Een merkwaardig drieluik.