'De natuur is zeer mooi, maar u moet er wel wat te drinken bij hebben', aldus de oude Willem Kloos. Zijn uitspraak is als motto gekozen voor Steeds meer mensen vieren hun verjaardag niet en aan drank ontbreekt het bepaald niet in deze nieuwe voorstelling van Theatergroep Carver. Het stuk speelt zich af op een anonieme hotelkamer, waar twee zusters en een broer - plus diens vrouw - bijeen zijn om de verjaardag van hun hoogbejaarde moeder te vieren. Een verjaardag die tegelijkertijd een sterfdag blijkt te zijn geworden zodat de feestvreugde is omgedraaid in verbijstering en verdriet. Alle reden om aan de drank te gaan.

De voorstelling begint met korte fragmentarische beelden, die doen denken aan een ouderwetse toverlantaarn, waarmee in het donker telkens even mooie, en in dit geval nogal grimmige, beelden te voorschijn worden getoverd. Flitsen van hopeloze levens. De man probeert wanhopig de sleutel in het slot te steken, de drie vrouwen kijken strak voor zich uit, elk in haar eigen universum verzonken. Al in dat openingsbeeld wordt duidelijk dat er diepe wonden geslagen zijn in de familieverhoudingen. Van genegenheid, steun of vertrouwen is geen sprake. Veel wijzer over hun achtergronden en de redenen van de verwijdering worden wij overigens niet. Geheel volgens de Carvertraditie ontbreekt elke psychologische duiding, maar moeten wij het doen met hoe de personages er uitzien en hoe ze zich gedragen. Het opvallendst zijn de pruiken die onmiddellijk het etiket 'ordinair' oproepen. Zelfs de enige man, de grotendeels kale Paul R. Kooij, draagt aanvankelijk een pruik, tot die wanneer het alcoholpeil voldoende is toegenomen, ergens in de chaos verdwijnt. Hij wordt er genadeloos mee gepest, vooral door zijn zus (Beppie Melissen) die kennelijk nog steeds last heeft van jaloezie. Van hem als oudste zijn immers de meeste foto's gemaakt, zoals zij maar niet moe wordt uit te leggen. Kennelijk zit dat haar nog steeds dwars, al oefent ze in gevoelloosheid. 'Soms word je week', zegt ze, 'maar dat gaat weer over. Gevoelens zijn vermoeidheidsverschijnselen. Als je maar rustig afwacht, gaan ze vanzelf weer over.'

Karakteristiek voor de voorstelling is, behalve het fragmentarische karakter, vooral de herhaling. Elk van de personages heeft zijn of haar stokpaardje en dus krijgen we wel tien keer te horen wat de levensfilosofie is van de schoonzus , namelijk die van het onzekerheidsprincipe. Wat zoveel inhoudt als: zolang je geen keuzes maakt, is alles nog mogelijk. Joke Tjalsma is een rascomédienne en lijkt zich te specialiseren in rollen waarin zij prachtig liederlijk dronken is. Alle rollen worden trouwens uitstekend gespeeld: Raymonde de Kuijper, Joke Tjalsma en Beppie Melissen beheersen het vak van tragikomedie spelen tot in de puntjes en Paul Kooij voegt zich wonderwel in het gezelschap. Steeds meer mensen vieren hun verjaardag niet is enigszins onbevredigend omdat de voorstelling zoveel vragen oproept die niet beantwoord worden. Waarom al die onheelbare wonden en al die leugens, waarom zoveel haat en nijd en zo'n diepe eenzaamheid? Veel troost valt er niet te bekennen, behalve dan in de fles.