Een man en een vrouw lopen elkaar voorbij op straat, vertragen hun tred en kijken allebei precies op hetzelfde moment om. Een kort moment waarop het leven even betekenis lijkt te krijgen. Verderop groeten twee postbodes elkaar op de fiets. En drie identiek geklede Japanse toeristes stellen, gulzige blikken om zich heen werpend, hun camera's scherpgesteld op hetzelfde beeld en toet toet, daar moeten ze alweer rennen naar de wachtende bus.

Peter Handke's Het uur waarop wij niets van elkaar wisten (1992) is een bijzonder toneelstuk: er wordt geen woord in gesproken. Zestien acteurs spelen in vijf kwartier ruim tweehonderd personages die in schijnbare willekeur opkomen en weer verdwijnen. Ontelbare beelden levert dat op van curieuze coïncidenties en ontroerende ontmoetingen, die zo vluchtig zijn als het leven zelf. Handke heeft in zijn scenario nauwkeurige aanwijzigingen gegeven zoals "Een woedend mens wordt kalm door het zien van een ander woedend mens." Ze geven vrij dwingend richting aan de fantasie, maar laten genoeg ruimte voor eigen interpretaties.

Ger Thijs zet er in zijn regie bij het Nationale Toneel flink de vaart in. Vooral in het begin kan het niet op en struikelen de beelden over elkaar heen. Alledaagse beelden van gehaaste mensen in donkere pakken met aktetassen op weg naar het werk, geestige momenten zoals het beeld van de Japanse toeristes, bijna surrealistische beelden zoals dat van een wielrenner die tergend langzaam van links naar rechts rijdt en ook kleine poëtische verhaaltjes zoals dat van de man en de vrouw die elkaar tegenkomen op straat en bij wie het liefde op het eerste gezicht' blijkt. De zwerfster ontbreekt niet met haar bivakmuts en uitpuilende winkelkar, joggers rennen af en aan in felgekleurde pakjes, het is kortom een soort ingedikte en versneld afgedraaide film van een bijzondere kermisdag. Soms ligt het er wel wat al te dik bovenop of wordt het ineens teveel theater: die hebben wel erg diep in de verkleedkist moeten zoeken, denk je dan. Daar staan meer dan genoeg subtiele momenten en hilarische scenes tegenover. Tegen het slot culmineert de choreografische tour a force in een dromerige scène rond een oude boomknoest waar een groot aantal van de acteurs omheen gaat liggen en kleine momenten van intimiteit ontstaan.

Het uur dat wij niets van elkaar wisten is een luchtige, vrolijke voorstelling geworden die een rijkdom aan associaties oproept. Ideaal voor mensen die ervan houden om wat te mijmeren op een terrasje, over al die kleine en grote voorvallen die zich overal afspelen in 'het uur dat wij nog niets van elkaar wisten'.