Helemaal aan het eind van de voorstelling komt de anonieme massa langzaam en dreigend naar voren en gaat om de hoofdpersonen heen staan. De rijke houthandelaar Schlink delft het onderspit: hij kan kiezen tussen gelyncht worden of er zelf een eind aan maken. Gelukkig heeft hij de gifpillen in zijn jaszak gestopt.
Met Marieslijk heeft de Vlaamse theatermaker Jan Decorte een rigoureuze bewerking gemaakt van Brecht's oorspronkelijke stuk Im Dickicht der Städte, dat vorig seizoen nog door t Barre Land werd gespeeld. Jan Decorte is als theaterfenomeen in de jaren tachtig bekend geworden met eigenzinnige interpretaties van klassieke teksten. Zijn credo: weg met inleving en psychologisering, weg met de illusie; minimale sturing van de acteurs en een grote vrijheid voor het publiek dat de verbeelding aan het werk moet zetten. Daarna is Decorte een tijd van het toneel verdwenen om zich op minstens zo eigengereide wijze in de Vlaamse politiek te storten. Sinds vorig seizoen is hij weer terug in het theater. Van Luk Perceval, artistiek leider van Het Toneelhuis, kreeg hij de afgelopen maanden de vrije hand om een productie voor de grote zaal te maken.
De tien acteurs zitten op witte kubussen naast elkaar en staan op wanneer hun personage aan het woord is. Tegen de achterwand staan vijftig figuranten, allemaal mannen. Ze bewegen nauwelijks, soms praten ze wat, en pas aan het eind, als ze als een man naar voren komen lopen, krijgen ze een duidelijke functie.
Decorte heeft van de oorspronkelijke tekst van Brecht eigenlijk alleen de basis overgenomen: de controverse tussen Schlink en zijn clan en de arme familie Garga die uit de prairie van Virginia naar de grote stad is gekomen. De zaak escaleert wanneer Schlink de mening van George Garga over een bepaald boek wil kopen, want George is niet te koop. Idealisme versus pragmatisch handelen vormen de inzet van het gevecht. Marie, de zuster van George, is de enige die zich weet te onttrekken aan de strijd en in staat is tot liefde. Als Schlink langzaam crepeert door het gif, bekent ze hem haar liefde.
Im Dickicht is een behoorlijk complex stuk en al heeft Decorte nog zo rigoureus ingegrepen, begrijpelijker is het er allemaal niet op geworden. Zijn poëtische Vlaams is soms wel erg cryptisch. De enscenering is sober en weinig theatraal. Sigrid Vinks maakt indruk als Marie, maar Jan Decorte zelf komt als Garga niet goed uit de verf. Met zijn lange grijze haar dat hij voortdurend wegstrijkt en zijn lijzige spreekstem, wordt hij geen personage om van te houden. Els Dottermans is als de rijke patser Schlink de enige die in staat blijkt om in zo'n lastig stuk moeiteloos de juiste toon te vinden.
Marieslijk is een voorstelling voor de liefhebber, maar als grote-zaalproductie niet geslaagd.