De man in de rolstoel vertelt over zijn reis naar Lourdes. Hij heeft wel vijf minuten moeten weken in gewijd water en toen hij eruit werd gehaald, bleek er een mirakel te zijn gebeurd: zijn kar had nieuwe banden! Leon van Riel houdt de moed erin, al heeft hij niet veel geluk gehad in zijn leven: na veertig jaar de tram te hebben bestuurd, moet hij het nu doen met een klein pensioen en zonder benen. In ongekuist Vlaams, een dikke sigaar in zijn mond, schudt hij de ene anekdote na de andere uit zijn mouw en hij moet er zelf buitengewoon aanstekelijk om lachen. Tachtig is hij nu en nog steeds.... (vuist omhoog): "direction plafond."
Naast hem, gescheiden door een brandslang die naar een waterpomp leidt, zitten Fons en Liza naast elkaar, zoals ze waarschijnlijk heel vaak en al heel lang naast elkaar zitten. Veertig jaar geleden zijn ze het Vlaamse platteland ontvlucht, want Fons was 'ne zwartzak': hij heulde met de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De confrontatie tussen Leon van Riel en zijn halfbroer Fons is gebaseerd op autobiografische gegevens van de schrijver van het stuk, Erik Vlaminck. Hij ging op zoek naar de verzwegen verhalen uit zijn familie en verwerkte die tot een roman en, op verzoek van De Korre, tot een toneelstuk.
De opbouw is fragmentarisch en subtiel. Fons en Liza hebben het vooral over de eerste jaren in Canada, over de wildernis die ze er hebben ontgonnen, over de elanden en de huilende wolven. Fons heeft zijn geweer nog altijd paraat, dag en nacht. Hij is een buitenstaander gebleven in dat grote, verre land, nors, kortaf en op zijn hoede. Zij heeft niet zulke verbitterde trekken, ze is zacht gebleven, al heeft ze haar lesje wel geleerd. Weemoed en verlangen spreken in haar stem. Sober vertelt ze hoe ze na de oorlog werd kaalgeschoren en met paardenstront besmeurd, omdat Fons bij haar was ondergedoken, de zwartzak. Zij wist van niks natuurlijk en eigenlijk was ze verliefd op Edward, de zwager van Leon en Fons. Alle drie zijn het slachtoffers die levenslang de consequenties dragen van de verkeerde keuzes die ze grotendeels onbewust of bij toeval gemaakt hebben. Door de afwisseling met alledaagse en kolderieke scenes krijgen de dramatische momenten een enorme impact.
De acteurs spelen heel direct op het publiek, alsof ze jou persoonlijk vanachter de cafétafel hun levensverhaal uit de doeken doen. Het is het geheim van deze intieme, wondermooie voorstelling: de intensiteit van het spel maakt dat je van de personages, hoe oud en ontgoocheld ook, gaat houden.