"Oh, thuis, thuis! Ouders! Familie! Plicht! Ik haat het! Een bom eronder! Bang! Alles kapot!" De verwende rijkeluisdochter Hypatia Tarliton windt geen doekjes om haar gevoelens: "Helaas, arm kan ik niet zijn. We zwemmen in het geld. Maar ik kan wel slecht zijn, ik ben er helemaal klaar voor."

In Misalliance (1909), een vroeg stuk van George Bernhard Shaw, wordt een heftig beeld geschetst van de gecompliceerde familieverhoudingen in de zogenaamde upperclass van de beginjaren van deze eeuw. Het stuk is een romantische komedie, vol onwaarschijnlijkheden en idiote verwikkelingen, maar geschreven met een scherpe pen en vileine humor. Warre Borgmans maakt er in zijn regie bij Het Toneelhuis een hilarische vertoning van, waarin de personages genadeloos karikaturaal worden neergezet, compleet 'over the top'.

Even extravagant en overdadig is het decor. Het toneel is volgebouwd met groene nepheggen en nepgras, een 'echte Engelse garden'. Tegen een van de heggen staat een in barokke lijst gevatte televisie die beelden uitzendt van knapperig houtvuur of kleurige visjes in een aquarium en aan de zijkanten staan tal van snuisterijen: opgezette beesten en natuurlijk een drankmeubel met veel flessen likeur en pruimenjenever. Al in het begin van het stuk stort onder oorverdovend geraas een klein vliegtuig neer, precies in de druivenserre van het familielandgoed. De vliegeniers overleven en zorgen voor de nodige veranderingen in de vastzittende verhoudingen: Parsifals verovert, in elk geval voor even, het hart van de rijkeluisdochter en de Poolse supervrouw neemt de oudgeboren jongere Bentley mee op een ongewis avontuur.

De speelstijl is even overdadig als de mise en scene. Vooral Karlijn Sileghem munt uit als Hypatia, de dochter van de opgeklommen zakenman Tarliton. Zij is de motor van het stuk en speelt de rol van de verwende rijkeluisdochter met inzet van alle mogelijke middelen, hunkerend naar wat voor avontuur dan ook dat haar kan bevrijden uit het keurig bijgeknipte gazonnetje. Erg geestig is ook de bastaardzoon die op zoek is naar gerechtigheid en zich totaal vergaloppeert aan de pruimenjenever.

Misalliance is een weinig gespeeld stuk, waarschijnlijk door de bizarre wendingen en de ongeloofwaardige verhaallijn. Door de uitbundige speelstijl en de geestige vondsten is het in deze regie van Warre Borgmans een weinig diepgravend, maar hilarisch spektakel geworden.