Maar liefst 62 opera's en één operette zijn er gemaakt over het verhaal van Orfeo, de zanger die zo mooi zingt dat hij de stenen nog aan het huilen krijgt. Zelfs slaagt hij erin
de heersers van de onderwereld te overreden om zijn overleden vrouw Eurydice terug te geven omdat hij zo hartverscheurend mooi en droevig over haar zingt. Op één voorwaarde…hij mag niet achteromkijken. Als hij dat toch doet, verliest hij zijn geliefde opnieuw en nu voor altijd.
Na zijn succesvolle operettetrilogie Strausvogel, Ludwig en Groots en meeslepend wil ik levengaat Steef de Jong de opera Orfeo te lijf. In zijn bewerking vertelt hij het verhaal, althans fragmenten eruit, maar gaat hij ook uitgebreid in op de geschiedenis van de opera's die er over Orfeo gemaakt zijn. Daarbij weidt hij uit over een aantal momenten, met name die aan het hof van Mantua (de Hertog wilde graag een vrolijk einde aan het verhaal!) en aan het Weense Hof van Maria Theresia. Een derde lijn is die van Apollo en Euterpe, de Muzen van de Muziek. En dan is er nog de Griekse mythe van Hyakinthos en Apollo, waarbij Apollo uit het bloed van zijn gestorven geliefde de hyacint schiep. Oh ja, en Ovidius' Metamorfosen, niet te vergeten
Klinkt ingewikkeld? Jammer genoeg is het dat ook. Waar in zijn vorige voorstellingen eenvoud een grote kracht was, is deze Orfeo-bewerking dramaturgisch veel te vol en te onsamenhangend. Het lijkt wel alsof hij bang was de toeschouwer te vervelen, zo springt hij van de hak op de tak. Terwijl het verhaal sterk genoeg is, dat spreekt niet voor niets al eeuwen tot de verbeelding. Ook de vormgeving, de charme van het 'houtje-touwtjetheater' werkt minder sterk dan bij eerdere voorstellingen.Het is soms een beetje gedoe. Op de vloer zijn twee in stofjas gehulde technici bezig de enorme kartonnen zetstukken dicht te klappen of opzij te leggen en dat leidt af. Waarom bovendien wat er op de vloer in het groot gebeurt, gepaard laten gaan met beelden op scherm waarop (maar dan opzij in het klein) hetzelfde te zien is? Natuurlijk staat daar veel fraais tegenover, bijvoorbeeld de spannende verbeelding van Orfeo's tocht door de onderwereld. En de muziek van Marieke Hopman op accordeon is prachtig.
Al met al heeft Orfeo niet de hartverwarmende charme en eenvoud van eerdere producties. Mooi is wel de moraal die de voorstelling ontleent aan Ovidius'
Metamorfosen: alles verandert voortdurend, maar schoonheid blijft altijd bestaan. En het slotbeeld is prachtig: een golvende zee van karton waaruit alleen het hoofd van De Jong steekt die hartverscheurend zingt over zijn verloren geliefde. Dan valt even alles samen.