Bij de buren hebben ze het voor elkaar; daar drinken ze de koffie met suiker. Voor de familie Meyerbeer is dat het toppunt van luxe. Zij hebben het zwaar. Vader heeft al in geen tijden meer salaris gehad en moeder ligt op bed met bètablokkers. De zoon trekt zich terug in zijn hok en alleen de mooie dochter lijkt nog van het leven te kunnen genieten. Ze ligt voortdurend te zonnebaden.
De familie waarmee ze op voet van oorlog leven, bestaat uit vader en zoon Bouman. Als Lucien, de zoon, op een dag toenadering zoekt tot de mooie dochter van de erfvijand, wordt oud leed opgerakeld en veranderen de verstarde verhoudingen drastisch. In Bij het kanaal naar links, het nieuwe stuk van Alex van Warmerdam, ziet de wereld er grimmig en weerbarstig uit, zoals overigens in vrijwel al zijn werk (Abel, De Noorderlingen, De jurk, Ober, Emma Blank). De buitenwereld is boos en bedreigend en binnen de familie is het zo mogelijk nog erger. Bij het kanaal naar links is een coproductie van De Mexicaanse Hond, het gezelschap van Van Warmerdam, die verantwoordelijk is voor zowel de tekst als de regie, de enscenering en zelfs de muziek, met Olympique Dramatique, een Vlaamse groep die bekend staat om haar brutale voorstellingen met veel humor, geweld en een stevige scheut testosteron.
Door de stilering en de mooie taal, kaal maar treffend, weet van Warmerdam de verschrikkingen fascinerend te maken. De Hollandse nuchterheid staat in schril contrast met de emoties die onderhuids worden getoond. In afgemeten zinnetjes, waar tussen de regels meer wordt gesuggereerd dan gezegd. Het scenario is op de huid geschreven van de acteurs. Het fysieke, rauwe spel van de Vlamingen Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal past uitstekend bij dat van de andere acteurs die tot de 'vaste stal' van van Warmerdam horen: Pierre Bokma, Annet Malherbe, Aat Ceelen en Eva van de Wijdeven (ja, die van Adam en Eva). Zij zijn meesters in de droogkomische speelstijl die zijn stukken vereisen. Gelukkig valt er dan ook, ondanks of misschien wel dankzij die grimmige, gruwelijke wereld die wordt geschetst, genoeg te lachen. Het verhaal is absurdistisch, maar van Warmerdam brengt steeds voldoende weerhaakjes aan om toch te prikkelen. De boze buitenwereld komt dichterbij wanneer ook in de familieverhoudingen een doorbraak plaatsvindt, wat culmineert in een van de meest kuise, afstotende en droevig stemmende seksscènes ooit. De voorstelling raakt in de verte aan thema's als angst voor de vreemdeling, immigratie, uithuwelijking en eerwraak. Alleen maar in de verte: echt raken doet de voorstelling niet. Het blijft vooral een wreed, bizar sprookje.