De Friese acteur (Henk Zwart) komt het toneel op in een witte burka met klompen, de Egyptenaar (Sabri Saad el Hamus) draagt pumps en een kort kanten jurkje. Gecompleteerd met een zwierige hoofddoek, dat wel. De multiculturele mix van kostuums geeft uitdrukking aan het thema van de voorstelling: Extase bestaat uit een potpourri van liedjes, persoonlijke verhalen, cliché's en overdrijvingen vanuit de westerse en de Arabische cultuur. Centraal op het toneel staat een enorme eettafel, overladen met voedsel: kisten vol vijgen, Marokkaanse broden, meloenen, druiven, exotisch fruit. Eten als de grote verbroederaar.

Suver Nuver werkt in haar nieuwe voorstelling Extase samen met drie Arabische gastacteurs, onder leiding van de oorspronkelijk uit Syrië afkomstige regisseur Ola Mafaalani. De spelers gaan in Extase op zoek naar wat hen bindt en wat hen scheidt. De voorstelling is een caleidoscoop van door en over elkaar heen tuimelende beelden en verhalen, van elkaar gescheiden door harde muziekfragmenten. Na een sensueel Arabisch lied wordt een religieuze samenzang ingezet in het Fries, de moedertaal van Suver Nuver; op een persoonlijk verhaal over de verhouding tot seksualiteit volgt een wilde worsteling en een indringende verhaal over een besnijdenis wordt gevolgd door de smartlap "Als ik een allochtoon was".

Deze potpourri aan invallen, zang en dans levert een aantal geestige, schrijnende, hier en daar schurende scenes op, die de verwarrende verhouding tussen west en oost fraai in beeld brengen.

Het levert ook een ontroerend beeld op, wanneer de acteurs halverwege de voorstelling naast elkaar op een rijtje gaan staan, allemaal met een grote foto van hun vader en moeder in de hand. Vooral over de vaders gaat het in de flarden gesprekken, over de vaak moeizame verhouding met hun eigen vaders maar ook over de relatie met hun kinderen.

Het is jammer dat niet alle scenes even krachtig zijn en dat ook niet alle acteurs even sterk uit de verf komen. Van de Arabische acteurs is vooral Sabri Saad el Hamus ijzersterk. Hij vertegenwoordigt een mooie mengeling van trots en relativeringsvermogen naar zijn roots, de Egyptische cultuur en hij heeft bovendien een groot komisch talent. Ondanks de zwakkere momenten is Extase een vrolijkstemmend onderzoek naar wat de twee culturen scheidt en bindt en dat is, gegeven de gevoeligheid van het thema, op zich al bijzonder knap.