Het zijn de laatste woorden van haar vader: 'Carolientje verberg je, want de barbaren komen'. Een aangrijpende scène: we zien de vader, door Lineke Rijxman zelf gespeeld, moeizaam ademend op zijn sterfbed. Hij was dirigent en moest bij een fusie het veld ruimen voor André Rieu senior. De haat tegen oppervlakkigheid en lichtvoetig amusement heeft Rijxman met de paplepel binnen gekregen. Wat is het nu, de nieuwe Mug-voorstelling, is een solo van Rijxman, geschreven door haarzelf in nauwe samenwerking met Joan Nederlof. Een heel persoonlijke voorstelling is het geworden die tegelijkertijd gaat over nu, over de wereld waarin we leven en dan in het bijzonder die van de (zo bedreigde) kunst. Een voorstelling waarin het persoonlijke politiek is en omgekeerd. Gebaseerd op biografische gegevens die net zo vrolijk weer worden ontkend, want was haar vader wel dirigent en waren dat wel zijn laatste woorden? Of was het simpel effectbejag? Het is een spel van waarheid en illusie, van opbouw en afbreken, van theater als begin- en eindpunt. Een voorstelling over keuzes maken en over de houdbaarheid en de geloofwaardigheid van een 'serieuze' actrice in een wereld die alleen nog maar lijkt te hunkeren naar oppervlakkig amusement, naar schone schijn en kijkcijferkanonnen.

Lineke Rijxman doet dat weergaloos. De Theo d'Or- en Colombina-winnares laat opnieuw haar veelzijdigheid als actrice zien. Ze spingt van de ene rol in de andere; schijnbaar moeiteloos speelt ze haar vader, haar jonggestorven moeder (of is dat ook niet waar?), zichzelf als tiener, als haar agente, een keiharde zakenvrouw die niet zoveel moet hebben van dat kunstige gedoe, en nog veel meer typetjes. Hilarisch is de scène waarin de agente haar overhaalt om mee te doen aan een auditie in Frankrijk: 'Je moet nu aanhaken. De tijd dat je vrijblijvend en gesubsidieerd aan toneelstukjes kon knutselen is voorbij'. Bij de auditie doet ze zich voor als Carla Bruni, een vrouw die met haar kittige paardenstaart en tuitmondje de hele wereld aankan, en passant haar echtgenoot oraal bevredigend: 'Nicolas est très stressée'. Door dialogen te voeren met fictieve personages, slaagt Lineke Rijxman er in een krankjorem beeld te schetsen van een complexe en verknipte wereld, waarin de goegemeente genoeg heeft van dat moeilijk doen van die kunstenaars. En van zichzelf als kunstenaar in vertwijfeling, want je wilt toch wel ontroeren? Je bent toch een theaterdier? En je wilt toch dat het ergens over gaat?

Over al die vragen gaat Wat is het nu, maar ook over familie, over ambitie en over die oorlog (gaap) waar niet meer over gesproken mag worden. Niet te moeilijk doen, niet dat sombere gepieker, niks geen zoektocht naar zin en betekenis. Simpel vermaak bieden, lekker luchtig amusement. Haar vader zou zich omdraaien in zijn graf maar trots zijn op zijn dochter.