"Ons leven is niet veel anders dan dat van de vissen in de vijver", zucht Bolette. Zij is de oudste van de twee dochters van dokter Wangel en zij heeft al niet veel hoop meer om nog ooit te ontsnappen uit het ouderlijk huis. Haar grote wens is het om te reizen en veel van de wereld te leren, maar ze voelt zich net zo gevangen als de stokoude karpers in de vijver.
In veel van zijn werk schetst Henrik Ibsen het onvrije bestaan van de vrouwen in zijn tijd, die geen enkele kans hadden om zich te ontplooien en alleen maar geacht werden dienstbaar te zijn aan man en kinderen. In De Vrouw van de Zee lijden alle vrouwen aan het gebrek aan vrijheid, het meest van al nog Ellida, de tweede vrouw van de dokter. Ooit beleefde zij een kortstondige, romantische liefde en haar onrust en verlangen naar de zee is gekoppeld aan het verlangen naar deze jeugdvlam.
Het Onafhankelijk Toneel speelt De Vrouw van de Zee na een succesvolle reeks voorstellingen vorig seizoen nu als 'fin de saison' drie weken lang in de Toneelschuur. De toeschouwers worden in de omgebouwde grote zaal rondgeleid door Ballested, een kunstenaar en vriend des huizes. De diverse decors zijn even eenvoudig als ingenieus: een veranda, de huiskamer, de karpervijver, bergen en de zee.
Gekozen is voor een ouderwetse vertaling van het stuk uit 1907 door J. Clant van der Mijl-Piepers. Afgezien van een paar wel heel plechtstatig klinkende termen, werkt dat opvallend goed. De acteurs spelen naturel, net als in De Woudduivel en de Vrouwen van Ibsen is de speelstijl licht, terwijl de acteurs toch dicht in de huid van de personages kruipen. José Kuijpers (Ellida) kan als weinig anderen door alleen maar in de verte te turen weemoed en verlangen uitstralen; Joke Tjalsma is weer geweldig als Bolette, de dochter die al bijna is ingekapseld in haar rol als sloof en tegelijkertijd een en al onderhuids verzet en energie en wil uitstraalt. Pauline Kalkar speelt Hilde, de jongste dochter die nog het minst is aangetast door de vrouwenonderdrukking: zij wil graag slecht zijn en trekt zelfs onbeschaamd haar truitje uit. Hans Dagelet verrast door heel overtuigend een sullige onderwijzer op leeftijd te spelen en ook de andere mannenrollen worden bekwaam neergezet.
Anders dan doorgaans bij Ibsen, komen in De Vrouw van de Zee de ongelukkige echtelieden nader tot elkaar. Het is eigenlijk een merkwaardig stuk waarin datgene wat meestal de harteklop van zijn drama's uitmaakt, het geheim, het raadselachtige, al voor de pauze bespreekbaar wordt gemaakt. Jammer is het dat de stoere zeeman, waarop de vrouw van de zee al haar dromen en verlangens projecteert, haar daadwerkelijk komt opzoeken en een gewone man blijkt, met een visnettruitje, een baard en een vet Amerikaans accent. Ongrijpbare verlangens bestaan immers bij de gratie van de afwezigheid van de geliefde.
Dat neemt niet weg dat er genoeg te genieten valt. De Vrouw van de Zee is een prachtig gespeelde en met veel humor en liefde gemaakte voorstelling.