Voordat de badmintonwedstrijd begint, worden de voeten van de twee spelers ingetaped. Ze zitten naast elkaar op een bankje; op een videoscherm dat laag op de grond staat zie je de handelingen doorlopen, eerst synchroon met de werkelijkheid, daarna zie je op het scherm hoe ze zich ongegeneerd in hun kruis krabben of hun zweet afvegen. Wat je normaal niet ziet, wordt zichtbaar gemaakt.

Met behulp van geavanceerde audiovisuele middelen maakt The Wooster Group al meer dan vijfentwintig jaar een heel eigen vorm van montagetheater. In het Holland Festival is nu te zien To You, The Birdie!, een radicale bewerking van Phedre van Racine. Van zijn strenge alexandrijnen is niets terug te vinden, maar de essentie van het verhaal is overeind gebleven. Phaedra, de vrouw van Theseus, wordt na zijn vermeende dood hartstochtelijk verliefd op haar pleegzoon Hippolytus, die niets van haar moet weten. Als Theseus in leven blijkt, beschuldigt ze Hippolytus uit rancune en om haar eigen hachje te redden van verkrachting. Het loopt slecht af, aan het eind komt Hippolytus om voor hij zijn onschuld heeft kunnen aantonen en pleegt Phaedra zelfmoord.

Het is een sterk gestileerde en gechoreografeerde voorstelling waarin niets aan het toeval is overgelaten. Een virtueel badmintonveld vormt het speelvlak dat wordt omgeven door stalen buizen met neonlampen die een technologische wereld oproepen. De godin Venus becommentarieert de wedstrijd, zowel via een monitor hoog boven het speelveld waarop zij permanent in beeld wordt gebracht als door live commentaar te geven vanaf de zijlijn. "Fault", roept zij streng als Hippolytus de badmintonshuttle buiten de lijnen slaat. Hippolytus en zijn vriend Theramenes zijn schaars gekleed, in een lendedoekje en enkelzwachtels. Hetzelfde geldt voor Theseus, wiens rol wordt gespeeld door de (onder andere van The Last Temptation of Christ en The English Patient) bekende acteur Willem Dafoe. Als hij opkomt, vertonen de monitors torso's van beroemde Griekse beelden, terwijl Dafoe zijn spierbundels laat rollen.

Phaedra draagt een lijfje waardoor net haar tepels zichtbaar zijn en ook aan de achterkant onthult een spit in haar rok haar achterwerk. Betekenisvol want zij lijdt aan purgeerdrift, haar ingewanden worden bij elk vertoon van opwinding gespoeld. Kate Valk zet Phaedra neer als een pathetische koningin, die bij het minste of geringste in zwijm valt en in een sentimentele bui de veertjes uit haar badmintonshuttle plukt: "He loves me, he loves me not."

Het is een voorstelling die ongelooflijk knap in elkaar zit, vol dubbelingen, commentaren en grapjes. Toch komt het echte drama niet uit de verf, misschien juist vanwege de stenge vormelijkheid en het technisch vernuft.