Wanneer de doodzieke vrouw haar echtgenoot in een compromitterende situatie met het jonge buurmeisje aanreft, valt zij flauw van de schok. Bij de meeste ensceneringen van Ivanov wordt dat een dramatisch gebeuren; bij Sasja Danse, de versie die Jan Decorte maakte van Tsjechov's jeugdwerk, gaat het zo: de vrouw loopt naar het tweetal toe, gaat kaarsrecht op de grond liggen, staat onmiddellijk weer op en gaat af.

Jan Decorte is een Vlaamse theatermaker, met een intussen roemrijk verleden. Vaak bewerkt hij klassiekers tot op het bot, brengt het verhaal terug tot de essentie en speelt het stuk zo kaal als maar kan. Vorig seizoen was hij te zien met Marieslijk, een rigoureuze bewerking van Brecht's oorspronkelijke stuk Im Dickicht der St채dte en stond hij in het Theaterfestival met Bet Noir, naar het verhaal van Oidipus. Sasja Danse is een ultrakorte versie (een uur) van Ivanov dat vorig seizoen nog bij het Barre Land te zien was in een prachtige, vier uur durende enscenering. Het aantal personages is flink teruggeschroefd, de teksten zijn ultrakort, handeling is er nauwelijks. Het decor is sober: in het lege speelvlak staan alleen een langgerekte houten bank en een houten stoel. De personages die aan het woord zijn, lopen naar voren toe, de rest staat tegen de achterwand aan. Zelf speelt Jan Decorte de hoofdrol als de lethargische Ivanov die nergens toe te bewegen is.

"U bent werkelijk een antipathiek mens", is de openingszin van het stuk en dat wordt in de voorstelling ruimschoots bevestigd. Waar Tsjechov's Ivanov een geloofwaardig en genuanceerd personage is, blijft de hoofdpersoon van Sasja Danse eendimensionaal. Een aantal van de acteurs, zoals Kris van Trier, Waas Gramser en zeker ook Sigrid Vinks (de echtgenote van Jan Decorte en altijd aanwezig in zijn stukken) is in staat om met bijna niks toch een personage tot leven te wekken. Dan werkt die sobere speelstijl spannend. Bij Jan Decorte is dat anders. Hij is vooral zichzelf, een eigenzinnig theatermaker, maar geen Ivanov. Er zit geen enkele ontwikkeling in zijn spel, van begin tot het eind is hij een vermoeide, oude man die nergens zin in heeft en dat is dramatisch gezien niet erg interessant. Daardoor wordt de angel uit het stuk gehaald. Sasja Danse eindigt met een anti-climax. Als het jonge meisje Sasja naakt op spitzen danst voor haar neerslachtige minnaar, zakt Ivanov door zijn stoel.