De schoenen spreken boekdelen. Helga en Lidwien dragen van die degelijke platte schoenen met dikke zolen en steunkousen. Sofie niet, zij heeft pumps aan met hakken en een stoer panterpak. En al kan ze nauwelijks meer bukken om haar mobiel op te rapen, die hoge hakken gaan niet uit. Ze barst van de vitaliteit en levenslust en ook op haar oude dag, zo halverwege de zeventig, heeft ze nog de nodige affaires.
Slangenvel, een nieuw stuk van Bodil de la Parra, is een vrouwelijke variant
op het succesvolle Hagedissenhuid, dat zij in 2003 schreef voor Gijs
Scholten van Aschat, Porgy Franssen en Geert Lageveen. De hoge verwachtingen die toen gewekt zijn, worden volledig waargemaakt.
Het is al het tweede nieuwe stuk van eigen bodem dit jaar waarin bejaarde
vrouwen centraal staan, na Brak van Frank Houtappels met Leny Breederveld en Olga Zuiderhoek. Een opmerkelijke trend want ouderdom en gebreken behoren nu niet bepaald tot de meest 'sexy' onderwerpen.
Het stuk speelt zich af in een ruimte waarin alle elementen los van elkaar staan, alsof de samenhang uit het leven verdwenen is. Geen naturalistisch decor maar een aanduiding van functies: een wastafel, een bed en vooraan een aantal stoelen: het centrale deel waar de drie vriendinnen elkaar met enige regelmaat ontmoeten. Helga (Bodil de la Parra) is zojuist door haar man verlaten, amper een maand voor ze hun vijftigjarig huwelijksfeest zouden vieren. Ook de andere twee vrouwen hebben de nodige deuken opgelopen in hun lange levens. De vriendinnen zijn totaal verschillend, maar in de droogkomische en messcherpe
dialogen krijgen ze alle drie de nodige diepte. Helga is van Indonesische
afkomst en niet gewend om zich te uiten. Lidwien (Margot Ros) is een muizig type, bang voor verandering en gewend het leven als een boekhouder te bekijken: de avond is geslaagd als het niet teveel gekost heeft. Onderhuids broeit ook bij haar de onrust. En Lidwien rookt aan een stuk door sigaretjes, al hoest ze de longen uit haar lijf. Wimie Wilhelm is een rascomedienne en ze zet een dijk van een rol neer als de luidruchtige, levenslustige Lidwien.
De handeling wordt geregeld onderbroken door korte muziekfragmenten, waarin de actrices in slow motion een beweging stileren: hun bril afzetten, in slaap vallen of een dansje maken.
Slangenvel is een buitengewoon geslaagde comedy: geestige en soms vileine dialogen, sterk gespeeld en subtiel geregisseerd. Het stuk is bij vlagen hilarisch maar ook doortrokken van een gevoel van melancholie dat nergens sentimenteel wordt.