Wie heeft het boek nog niet gelezen heeft en/of de film nog niet gezien? Van De eetclub zijn maar liefst 500.000 exemplaren verkocht en de filmversie, in regie van Robert Jan Westdijk (met Bracha van Doesburgh, Halina Reijn en Thom Hoffman in de hoofdrollen), bereikte nog geen jaar geleden de status van gouden film. Een ongekend succes dat nu gecontinueerd wordt met een toneelbewerking. Helaas is dat, in een bewerking van Léon van der Sanden, een nogal uitgekauwde versie van het origineel. Net als in eerdere bewerkingen van zijn hand, zoals Het gouden ei en De avonden,heeft hij ervoor gekozen om de hoofdpersoon geregeld in terzijdes tot het publiek te laten spreken. Geen gelukkige keuze in een thrillerachtigverhaal dat het moet hebben van vaart en spanning. Nyncke Beekhuyzen speelt de hoofdrol van Karen met verve, maar maakt toch af en toe een ongeloofwaardige indruk, omdat ze in één adem haar tegenspeler van repliek dient terwijl ze tegelijkertijd aan het publiek meedeelt wat ze echt denkt. Het verhaal mag bekend worden verondersteld: Karen leert snel een aantal nieuwe vriendinnen kennen in de sjieke villawijk waar ze zich in het begin niet erg op haar gemak voelt. De ogenschijnlijk gelukkige bewoners drinken aan de lopende band witte wijn en versieren elkaars echtgenoten. Wanneer er een aantal doden valt, verandert het verhaal van een sociale schets à la Gooische Vrouwen of Desperate Housewives in een thriller: wie heeft de moorden op zijn geweten en waarom ?

In deze vrije productie is de cast bij een groot publiek bekend van onder andere Rozengeur en Wodka Lime (Frederik Brom en Chris Tates) en Gooische Vrouwen(Cystine Carreon en Pauline Greidanus). Ook de speelstijl is die van de betere soap: het cliché wordt niet bepaald geschuwd. Van de drie mannen is Simon het geslaagde machotype, die weinig tekst nodig heeft om de vrouwen te laten bezwijken onder zijn bronstige verlangens. De vrouwen zijn mooi, jong en tamelijk verwend, ze laten hun borsten zien aan de buurman en beroepen zich niet ongeestig op hun ademcoach als ze hun levenswijze ('voor de kinderen zorgen' oftewel tennissen, drinken, roddelen en vreemdgaan) verdedigen. Tina de Boer (als Hanneke) brengt als enige wat meer leven in de brouwerij: ze heeft net iets meer diepgang dan de leeghoofdjes om haar heen en ze heeft een goed gevoel voor humor.

Het decor bestaat uit een aantal simpele blokkendozen die desgewenst als tafel, stoel of bed dienst doen. Het fraaie lichtontwerp van Uri en Dan Rapaport geeft de kale ruimtes nog wat sfeer, maar de geluidseffecten (veel beats onder de 'spannende' scènes) brengen een averechts effect teweeg. Helaas is Hanneke een van de slachtoffers en verdwijnt daarmee de toch al schaarse humor. Het thrillerelement wordt dominant. Dat leidt tot een van de slechtste scènes in de voorstelling: de ontknoping. Knullig in scène gezet en volkomen ongeloofwaardig.