Het Hebreeuwse woord voor geld betekent ook bloed. Geld speelt een cruciale rol in het verloop van de relatie tussen Ilana, haar ex-echtgenoot Alex en haar huidige man, Michel. Wat beweegt de welgestelde Alex om gaandeweg zijn hele vermogen te schenken aan de even gewiekste als godvruchtige Michel?
Het begint allemaal als Boaz, de 16-jarige zoon uit het huwelijk van Ilana en Alex, het slechte pad op dreigt te gaan. Ilana wendt zich tot Alex, na zeven jaar stilzwijgen tussen de ex-echtelieden, met het verzoek om hulp. Die schenkt hij in de vorm van royale cheques. Gaandeweg wordt het contact hechter en begint een bedreiging te vormen voor haar huidige huwelijk. Ilana probeert het onmogelijke: de tegenstellingen tussen liberaal en orthodox, Israel en Palestina, rijk en arm te verzoenen.
Black Box (1976) is een roman van de Israelische schrijver Amos Oz. Paul Binnerts maakte er een uitermate levendige bewerking van vol humor en vaart, waarin de gecompliceerde gevoelens en relaties tot hun recht komen. Het toneelbeeld is ontworpen door Jan Joris Lamers: kale planken met aan de zijkant een knerpsend grinttapijtje, halverwege gordijnen die niet tot de grond reiken, maar een vage scheiding vormen tussen voor en achter, en aan de zijkanten wat houten stoelen en klaptafeltjes. De zes acteurs zijn permanent op het toneel, soms zitten degenen die niet aan het woord zijn toe te kijken van opzij of ze drentelen wat rond achter het gordijn. Soms ook blijven ze frontaal op het toneel aanwezig, terwijl er over hen gesproken wordt: zoals wanneer de adcokaat van Alex, meneer Zakheim, tegen zijn baas uitvaart over Michel die hij een chanteur en eenonderdeurtje' noemt. Het slachtoffer in kwestie (een mooie rol van Sabri Saad el Hamus) zit met een brede grijs toe te horen. Dat werkt uitermate komisch, zeker wanneer Zakheim vervolgens tegen Michel (die er dus helemaal niet is!) snauwt: "Zit niet zo stom te lachen!"
De open speelstijl, waarbij acteurs voortdurend in en uit hun rol stappen, levert prachtige momenten op. De scenes springen heen en weer in de tijd, van het fictieve heden naar het begin. Nog maar net heeft Ilana haar kinderwens uitgesproken tegen Alex of daar staat Boaz al achter haar, met een grote grijns: zestien jaar oud en flink uit de kluiten gewassen.
Met veel liefde, humor en vakmanschap wordt een indringend beeld geschetst van de even hartstochtelijke als onmogelijke liedesgeschiedenis tussen Alex en Ilana en de ingewikkelde levens van de mensen om hen heen. Er wordt voortreffelijk gespeeld door het voltallig ensemble, door Gijs Scholten van Aschat die heel subtiel de tragische Alex neerzet, door Reinier Bulder als Manfred Zakheim, de rationele advokaat die bijna zijn verstand verliest door de financieel buitengewoon onvoordelige beslissingen van zijn baas, door schoonpapa, alsmaar vergeefs op zoek naar een verwante Russische ziel en door Boaz, die uiteindelijk misschien wel de verstandigste blijkt van iedereen. De speelstijl doet deels denken aan Discordia, deels aan het uitbundige plezier dat de voorstellingen van Rieks Swarte uit kunnen stralen: intelligent en inventief theater, waarin de grote gevoelens niet geschuwd worden, maar vooral ook volop ruimte is voor relativering.