'Het gaat slecht, maar verder gaat het goed', zegt Frits van Egters steevast als hem gevraagd wordt hoe hij het maakt. De hoofdpersoon van De Avonden gaat gebukt onder de ondraaglijke saaiheid van het bestaan in het Nederland van vlak na de oorlog, maar hij probeert wanhopig om de moed erin te houden. In een merkwaardig formeel, afstandelijk, maar zeer precies taalgebruik analyseert Frits genadeloos de lelijkheid en de verstikkende atmosfeer van die tijd. De klassieker van Reve is inmiddels op tal van manieren bewerkt, Dick Matena maakte er enkele jaren geleden zelfs een veelgeprezen stripalbum van.
Léon van der Sanden heeft ruim tien jaar geleden al eens een toneelversie van Reves beroemde roman gemaakt. Een goed ontvangen enscenering, door de Volksschrijver Zelve nog gezien en geprezen. Een versie waarin hij vooral de benauwdheid, de eentonigheid en de wurgende traagheid van die periode benadrukte. Nu presenteert hij een nieuwe bewerking en regie, waarin hij vooral geïnspireerd lijkt door de stripversie. De hoofdpersoon, gespeeld door de jonge Vlaamse acteur Thomas Cammaert, doet denken aan Suske van Suske en Wiske. Hij beweegt houterig en snel, bijna zoals wanneer je een boekje met plaatjes snel achter elkaar bekijkt, waardoor het lijkt alsof iemand echt tot leven komt. Zijn vader (Bas Keijzer) herinnert aan de norse, grote, zwijgende mannen die vaak in films van Alex van Warmerdam figureren en ook zijn vrienden zijn eerder sjablonen dan mensen van vlees en bloed, eendimensionale personages. Alleen de vrouwen hebben wat meer diepgang en warmte, al worden ook zij karikaturaal neergezet. Met name zijn moeder, een mooie rol van Marie-Christine de Both (de enige die ook in de vorige enscenering meespeelde, al was zij toen de jonge Ina), is het prototype van de altijd redderende en zorgende huisvrouw en moeder.
Het decor is, net als in de vorige versie, breed opgezet: links een bed (de jongenskamer van Frits), rechts de leunstoel waarin vader steevast breeduit zijn pijp zit te roken en in het midden de eettafel, waar moeder avond na avond de aardappelen serveert. Een blauwe wolkenlucht die langzaam donkerder wordt, vormt de achtergrond. De belichting zorgt ervoor dat de focus steeds verschuift, van het ene plaatje naar het andere. Alweer de strip als inspiratiebron.
De voorstelling heeft een enorme vaart en het accent ligt op de humor. Dat levert een onderhoudende voorstelling op die geen moment verveelt, maar die ook niet echt raakt. Er wordt goed gespeeld, met Thomas Cammaert als uitblinker. Door de cartooneske opvatting wordt wel de angel uit het stuk gehaald. Alles wordt uitvergroot en versneld vertoond en dat staat haaks op de sfeer van verveling, zinloosheid en eenzaamheid. De Avonden als komische strip.